หลินเฟิงใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงตามหาลูกน้องทั้งสิบหกคนของหวังอวี่ทีละคน
หลายคนพักอยู่ในหอพักรวมเดียวกัน เลยไม่ได้วิ่งไปหลายที่เท่าไร
หลินเฟิงยืนอยู่ตรงหน้าลูกน้องคนหนึ่งชื่อจ้าวเหล่ย
“หวังอวี่ให้อะไรพวกนายได้บ้าง! นานๆ ทีจะเลี้ยงเล่นเกมทั้งคืน ค่าน้ำยังต้องออกเอง ต่อให้ขอสูบบุหรี่จากเขาสักมวนยังต้องก้มหัวโค้งตัวยิ้มประจบ ตามมันไปจะมีอนาคตอะไร?”
“ฉันให้บุหรี่ฉางไป๋ซานหนึ่งแถว แถมเงินสดอีกหนึ่งร้อย ต่อไปพวกนายอยู่กับฉัน เราชาวโรงเรียนหมายเลขสี่ต้องสามัคคี จะปล่อยให้เด็กนอกเข้ามาเป็นใหญ่ได้ยังไง?”
“จะเป็นหมาของมัน หรือเป็นน้องชายของฉันหลินเฟิง นายเลือกเองแล้วกัน”
จ้าวเหล่ยชำเลืองมองบุหรี่กับเงินในมือหลินเฟิง กลืนน้ำลาย “พี่เฟิง พูดจริงเหรอ?”
“ชื่อเสียงฉันในโรงเรียนก็ไม่เลวนะ? เมื่อไรเคยพูดโกหก?”
“ตกลง! ต่อไปผมอยู่กับพี่เฟิง”
หลินเฟิงยื่นบุหรี่กับเงินให้เขา จ้าวเหล่ยรับไปด้วยดีใจ ก้มโค้งแล้วโค้งอีกพร้อมขอบคุณ
หลินเฟิงพูดประโยคทำนองนี้ซ้ำไปหลายรอบ
ข้อเสนอของทุกคนเหมือนกันหมด บุหรี่ฉางไป๋ซานกล่องแข็งสีแดงหนึ่งแถว ราคาห้าสิบห้าหยวน แถมเงินสดหนึ่งร้อยหยวน
ทั้งสิบหกคน ตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่คนเดียว
รวมค่ารถ ใช้เงินทั้งหมดสองพันห้าร้อยหยวน
คนสุดท้ายคือกัวซวี่