หลินเฟิงก้มมองสภาพตัวเองตอนนี้ ถ้ากลับบ้านยายในสภาพนี้ ยายต้องตกใจจนเป็นอะไรไปแน่
เขาถอนหายใจ เดินเท้าเปล่า ไม่ใส่เสื้อ กระโผลกกระเผลกกลับไปที่ร้านเน็ตเหยเหมิน หาเสื้อผ้าใส่ก่อนค่อยว่ากัน
เมื่อเช้าทั้งคู่เพิ่งออกจากร้านเน็ตซินซื่อจี้ กินข้าวเช้าเสร็จ หลินเฟิงกลับบ้านยาย ส่วนเสือไปร้านเน็ตเหยเหมิน
เสือใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีมาตลอด ไม่เคยกลับบ้าน ชอบเร่ร่อนข้างนอก ร้านเน็ตก็เหมือนบ้านหลังที่สองของเขา
แดดตอนเที่ยงร้อนเปรี้ยงมาก พื้นยางมะตอยร้อนจนแทบพองเท้า
หลินเฟิงเดินเท้าเปล่าบนถนน ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นก็เจ็บจนเผลอสะดุ้ง แต่ละก้าวเหมือนเหยียบบนเศษแก้ว
เหยเหมินมีเครื่องน้อยกว่าร้านเน็ตซินซื่อจี้ สภาพแวดล้อมก็แย่กว่า สเปกก็ต่ำกว่า แต่ถูกกว่า เล่นทั้งคืนแค่ห้าหยวน เป็นแหล่งรวมตัวของนักเรียน แทบทั้งหมดเป็นนักเรียน
ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากเหยเหมิน เขาก็เลยไม่ได้เรียกรถ
ผ่านไปกว่าสิบนาที ในที่สุดก็มาถึง
หลินเฟิงผลักประตูเข้าไป กวาดตามองรอบ ๆ เจอเสืออยู่ตรงมุมห้อง
เขากำลังคาบบุหรี่ จ้องจออย่างตั้งใจ มือเคาะแป้นพิมพ์ดังเปรี๊ยะ ๆ เล่นเกม "ตำนานนักรบ"
"เสือ" หลินเฟิงเดินเข้าไป น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง
เสือไม่แม้แต่จะหันมา "รอแป๊บเฟิง ฉันกำลังฟันหัวหน้าศัตรูอยู่! เชี่ย! ระเบิดแล้ว! ระเบิด! ดาบตุลาการ!"
เขาตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ หันมามองหลินเฟิง
พอมองปุ๊บ บุหรี่ที่คาบไว้ก็ร่วงลงแป้นพิมพ์ดังตึก
"เชี่ย... เชี่ยไรวะเนี่ย?" เสือตาค้างเบิกกว้าง
เขามองหลินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็หัวเราะพรวดออกมา หัวเราะจนงอตัวไปมา