(ปล่อยพิษสักรอบ คัดคนออก ใครทนพิษรอบนี้ได้ถึงจะเป็นตัวจริง สวัสดิการดี ๆ รออยู่ข้างหลังอีกเพียบ)
รถไฟแล่นออกไปแล้ว วิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อย ๆ เลื่อนถอยหลัง ตึกรามบ้านช่องของอำเภอฮว่า-หนานค่อย ๆ กลายเป็นท้องทุ่งนา
หลินเฟิงพิงหน้าต่าง มองสาวสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม แล้วถามยิ้ม ๆ ว่า "พวกเธอจะไปไหนกันน่ะ"
สาวผมทองตอบว่า "ไปเที่ยวเจียมู่ซือน่ะ"
ตาเสือตาลุกวาว รีบพูดแทรก "บังเอิญจัง พวกเราก็ไปเจียมู่ซือเหมือนกัน"
"พวกนายไปเจียมู่ซือทำอะไร" สาวผมแดงถาม
"ซื้อรถ" หลินเฟิงตอบเรียบ ๆ
สาวสองคนเบิกตากว้าง "ซื้อรถ อายุแค่นี้เองนะ จะซื้อรถแล้วเหรอ"
"สิบแปด แล้วไง สิบแปดซื้อรถไม่ได้เหรอ"
สาวผมทองเอามือปิดปากหัวเราะ "ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะ แค่รู้สึกว่าเจ๋งมาก"
ตาเสือพูดแทรกข้าง ๆ "เฟิงพี่ชายผมไม่ใช่คนขาดเงินนะ"
สาวสองคนมองหลินเฟิงด้วยแววตาเป็นประกายกว่าเดิม
สาวผมแดงขยับเข้ามาใกล้ หน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัย "จริงดิ นายเป็นลูกคนรวยเหรอ"
หลินเฟิงส่ายหัว "ทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะ"
"นายนี่สุดยอดเลยนะ อายุสิบแปดก็ทำธุรกิจเป็นแล้ว" สาวผมทองจ้องมองหลินเฟิงไม่วางตา
รถไฟขบวนนี้เป็นที่นั่งสามแถว หันหน้าเข้าหากัน รวมทั้งหมดหกที่นั่ง ลุงหัวล้านใส่สูทที่นั่งริมสุดแถวเดียวกับหลินเฟิงฟังไม่ไหวแล้ว เขาพูดเสียดสีว่า
"ให้ตายสิ จะโม้ทั้งทีคิดหน่อยก็ดีนะ ซื้อรถ แล้วก็ทำธุรกิจ อยากจีบสาวจนเสียสติไปแล้วเหรอ"
พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับสาวสองคน
"น้องสาวทั้งสอง เลิกคุยกับพวกนั้นเถอะ ดูก็รู้ว่าเป็นพวกนักเลงขี้ต้ม"
สาวสองคนทำหน้างง ๆ พวกเธอคุยกับหลินเฟิงสองคนก็เพราะรู้สึกว่าถูกชะตา ไม่เกี่ยวกับเงินเลย