วันที่ 3 ตุลาคม ห้าโมงเย็น สนามบินเจียมู่ซือ
หลินเฟิงกับอีกสามคนไปรับกระเป๋า เข็นรถออกมาด้านนอก
ที่ทางออก เสือสวมแจ็กเก็ตหนังสีดำ ตัดผมเกรียนสั้น รอยแผลเป็นที่พาดจากคิ้วลงมาถึงโหนกแก้มเด่นชัดเป็นพิเศษใต้แสงแดด
เขายืนอยู่ข้างรถบิวอิคจีแอล8 สีเทาเงิน ก้มหน้าไถ่มือถือ พอเงยขึ้นมาเห็นหลินเฟิง ก็เก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามา
“เชี่ย! ในที่สุดแกก็กลับมา!”
เขาชกเข้าที่อกหลินเฟิงหนึ่งที หนักเอาเรื่อง แต่หลินเฟิงก็ไม่หลบ
เสือผอมลงไปรอบหนึ่ง เนื้อที่แก้มหายไปโหนกแก้มขึ้นมา แต่ไหล่กลับกว้างขึ้น แจ็กเก็ตหนังรัดตึง ผิวก็ดำขึ้นอีกระดับ
“นายผอมลงนะ” หลินเฟิงว่า
เสือยิ้มตาหยี “ก็คิดถึงนายนี่หว่า”
แล้วเขาก็มองไปที่สาว ๆ สามคนข้างหลัง “สวัสดีครับพี่สะใภ้ทุกคน”
หลิวเฉิงเฉิงมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “เสือ รถนายเจ๋งนี่บิวอิคจีแอล8? เท่าไหร่เหรอ?”
เสือตบประตูรถ แววตามีความภูมิใจ “แปดหมื่น รุ่น 2003 3.0L พี่เฟิงอนุมัติ เบิกเงินบริษัท ผมเลือกตั้งหลายวันกว่าจะได้คันนี้ สีเดิมทั้งคัน ไม่เคยชน เครื่องยนต์เหมือนใหม่เลย”
ซ่งเยียนเดินวนรอบรถ ลูบสีรถ “นายไปสอบใบขับขี่ตอนไหน?”
เสือเกาหัว “เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเพิ่งไปทำ จ่ายเงินปุ๊บได้ใบปั๊บเลยไง ของแบบนี้มันง่าย แค่สองวันก็ขับเป็นแล้ว ตอนนี้เข้าซองจอดทีเดียวเข้าเป๊ะ”
หลิวเฉิงเฉิงสนิทกับเสือที่สุด เธอตบไหล่เสือทีหนึ่ง “เจ๋งนี่เสือ ตอนนี้เก่งไม่เบาเลยนะ!”