หนึ่งทุ่มตรง ย่านจงกวนชุน
ที่นี่คือ "ซิลิคอนวัลเลย์แห่งเมืองจีน" เป็นแหล่งรวมบริษัทเทคโนโลยีและยักษ์ใหญ่วงการอินเทอร์เน็ตจำนวนมาก
หลินเฟิงเปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสูทสีน้ำเงินเข้ม กางเกงขายาวสีเข้ม รองเท้าหนัง เซ็ตผมด้วยสเปรย์แต่งผม ดูแตกต่างจากตอนปกติอย่างสิ้นเชิง หน้าเด็กสิบแปดปี แต่แต่งตัวเหมือนคนอายุยี่สิบแปด
ออดี้ A6 จอดอยู่ในลานจอดรถใต้ดิน เขาเดินเข้าไปในตึกสำนักงานแห่งหนึ่งคนเดียว ขึ้นลิฟต์ไปชั้นที่ยี่สิบหก
ห้องจัดเลี้ยงขนาดไม่ใหญ่ แสงไฟนุ่มนวล จัดโต๊ะกลมเล็กไว้สิบกว่าโต๊ะ แต่ละโต๊ะนั่งอยู่ไม่กี่คน
ถึงคนจะมาไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่คนธรรมดา พวกผู้ชายใส่สูทผูกเน็คไท พวกผู้หญิงใส่ชุดเดรสสั้น มือถือแก้วแชมเปญ พูดจาเสียงเบาแต่เร็วมาก เน้นประสิทธิภาพ
ซูหว่านชิงยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู สวมชุดเดรสสั้นสีดำ เปิดไหปลาร้า เกล้าผมขึ้น ถุงน่องสีดำกับรองเท้าส้นสูงประดับเพชรแวววาว ภาพลักษณ์ไม่เหมือนตอนอยู่ที่มหาลัยเลยสักนิด
ซูหว่านชิง
พอเห็นหลินเฟิง ดวงตาเธอเป็นประกาย ก้าวเข้ามาหา "นึกว่านายจะใส่เสื้อยืดมาแบบชิว ๆ ซะอีก"
หลินเฟิงก้มมองตัวเอง "งานแบบนี้ ผมจะทำให้รุ่นพี่หน้าแตกได้ยังไงล่ะครับ"
ซูหว่านชิงยิ้มแล้วคล้องแขนเขา "มา ฉันพานายไปรู้จักกับคนสองสามคนก่อน"
งานเลี้ยงเริ่มแล้ว พิธีกรแนะนำหัวข้องานคร่าว ๆ
ตอนที่คุยกันถึงอินเทอร์เน็ตไร้สาย ชายวัยกลางคนในสูทสีเทาคนหนึ่งยกแก้วไวน์ขึ้นพูดว่า
"มือถือเล่นเน็ตช้ามาก จอเล็กด้วย คงไปไม่รอดในเมืองจีนแน่ เราควรเน้นที่ฝั่งพีซีดีกว่า"