วันที่ 26 กันยายน เป็นวันหยุดฝึกทหารอีกวัน
แปดโมงเช้า หลินเฟิงยังนอนหลับอยู่ ก็ถูกข้อความมือถือสั่นจนตื่น
จ้าวเหมิ่งส่งหนังสือท้าทายลงกลุ่มนักศึกษาใหม่ทุกกลุ่มตั้งแต่เมื่อวาน: “พรุ่งนี้สิบโมงเช้า สนามบาส ดวลตัวต่อตัว”
“คนแพ้ ต่อไปเจอหน้ากันให้เรียกพี่ คนไม่มาถือว่ายอมแพ้อัตโนมัติ ได้ฉายาไอ้ขี้ขลาด”
ตอนนี้กลุ่มนักศึกษาของแต่ละกองร้อยเดือดพล่านไปหมด ต่างรอดูศึกบาสเกตบอลที่คุกรุ่นด้วยกลิ่นดินปืนนี้!
หลินเฟิงชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วโยนมือถือไว้ข้างหมอน พลิกตัวนอนต่อ
จางเว่ยโผล่หัวมาจากเตียงบน: “เฟิงเก นายยังนอนหลับอีกเหรอ? ไอ้จ้าวเหมิ่งนั่นสูง 188 ซม. ตัวเก็งกีฬา เล่นบาสเหมือนเล่นกับเด็กๆ เลยนะ”
หลินเฟิงหลับตาพูด: “มันเล่นกับเด็กเก่ง แต่เล่นกับผู้ใหญ่อาจไม่เก่งก็ได้”
เก้าโมงครึ่ง สนามบาสถูกห้อมล้อมหลายชั้นแล้ว
ปกติเล่นบาสไม่มีใครดู แต่พอถูกจ้าวเหมิ่งปั่นกระแสในกลุ่มนักศึกษาใหม่แบบนี้ คนที่ไม่รู้จักบาสก็ยังมา
เพราะดูเรื่องสนุกเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของคนจีนเรานี่นา
จ้าวเหมิ่งมาถึงสนามแล้ว ใส่เสื้อกล้ามบาสสีแดง กางเกงขาสั้นสีดำ รองเท้าบาสไนกี้
เขากำลังวอร์มอัพใต้แป้น เลี้ยงลูก ขึ้นลูกยัดห่วง ดังค์
เขาเชิญรองหัวหน้าชมรมบาสเกตบอลมาเป็นกรรมการด้วย เป็นคนผอมสูงใส่แว่น ถือนกหวีด ยืนกลางสนาม หน้าตาเคร่งขรึม
แฟนสามคนของหลินเฟิงก็มาด้วย หลิวเฉิงเฉิงถือชาเขียวเย็นขวดหนึ่ง ซ่งเยียนถือผ้าขนหนู หลิวเจียฉีหิ้วถุงเล็ก ใส่พลาสเตอร์ยาและสเปรย์ฉีดยา
สามคนยืนด้วยกันเหมือนดอกไม้สามสีต่างกัน สายตาของหนุ่มๆ ข้างๆ ปัดไปมาเป็นระยะ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะรอบๆ ดอกไม้สามดอกนี้มีหนาม ตำมือ
เก้าสิบห้าสิบนาที หลินเฟิงใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์มสีดำ รองเท้าผ้าใบสีขาว ปรากฏตัวที่ข้างสนาม