หลินเฟิงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของจ้าวเหมิ่งที่เดินห่างออกไป พลางปัดฝุ่นบนมือ
เสิ่นอวี่ถงยืนอยู่นอกกลุ่มคน ในมือถือสมุดวาดภาพ ดินสอคั่นอยู่ระหว่างนิ้ว
เธอวาดภาพสเก็ตช์ท่าชู้ตของหลินเฟิงตอนเอนหลังยิงลูก แก้มด้านข้าง แขนเหยียดยาว ลูกบอลเพิ่งพ้นปลายนิ้วไป
เธอมองภาพนั้น ลังเลเล็กน้อย แล้วฉีกออก พับเก็บ ใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม
ซูหว่านชิงมาไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สวมเสื้อชีฟองสีขาว กางเกงยีนส์ฟ้าอ่อน รองเท้าส้นเตี้ย ผมปล่อยสยาย ยืนอยู่ด้านนอกกลุ่มคน ในมือถือกาแฟแก้วหนึ่ง
เธอเดินผ่านฝูงชนมาหยุดตรงหน้าหลินเฟิง มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“นายเล่นบาสเหมือนทำธุรกิจเลย ใช้สมอง” เธอล้วงซองการ์ดสีฟ้าอ่อนออกจากกระเป๋า ยื่นให้หลินเฟิง
“2 ตุลา งานซาลอนสตาร์ทอัพน่ะ คนที่มาล้วนเป็นนักลงทุนกับลูกหลานผู้ประกอบการ จัดแถวเป่ยซื่อหวน นายน่าจะสนใจ”
หลินเฟิงรับซองมา เปิดดู เห็นสถานที่ เวลา และชื่อผู้จัด เป็นบริษัทลงทุนแห่งหนึ่ง “ขอบคุณรุ่นพี่ที่ดูแลครับ”
ซูหว่านชิงพยักหน้าอย่างชื่นชม แล้วหมุนตัวเดินจากไป
หลิวเฉิงเฉิงวิ่งปรี่เข้ามา ยัดชาเย็นใส่มือหลินเฟิง “ดื่ม! ดื่มให้หมดรวดเดียวเลยนะ เติมน้ำเติมน้ำตาล”
หลินเฟิงบิดฝา เงยหน้ากินไปครึ่งขวด
ซ่งเยียนเอาผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อให้ เช็ดอย่างพิถีพิถัน ทั้งหน้าผาก ขมับ ซอกคอ
หลิวเจียฉีนั่งยองๆ ฉีดสเปรย์เย็นที่น่องให้เขา “กล้ามเนื้อต้องไม่ตึงเกินไป”
หลินเฟิงหัวเราะ “ผมแค่เล่นบาส ไม่ได้ไปรบซะหน่อย ผู้ชายของพวกคุณไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น”
พวกผู้ชายรอบๆ มองหลินเฟิงมีสาวสวยสามคนห้อมล้อม ต่างส่งสายตาอิจฉาริษยาผสมแค้น
ถ้าสายตาฆ่าคนได้ หลินเฟิงคงตายไปหมื่นครั้งแล้ว
เสิ่นอวี่ถงที่อยู่ไกลออกไปเห็นภาพนี้ สีหน้าซับซ้อน ปิดสมุดวาดแล้วหมุนตัวเดินจากไป
จางเว่ยเบียดเข้ามา คว้าแขนหลินเฟิง “เฟิงเก! สอนเล่นบาสให้ผมหน่อย! ผมอยากเท่แบบนี้มั่ง!”