ระหว่างที่หลินเฟิงกับหลี่มั่วกำลังคุยกันอยู่นั้น ริมสนามอีกฝั่ง ใต้เสาไฟมีร่างหนึ่งสวมชุดสีขาวปรากฏขึ้น
เสิ่นอวี่ถงสวมชุดเดรสสีขาว ในมือถือสมุดวาดภาพเล่มนั้น เดินออกมาจากตึกเรียน
เธอเดินมาหยุดที่ขอบสนาม มองไปเห็นหลินเฟิงกับหลี่มั่วนั่งอยู่บนบันไดไกล ๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่เดินเข้าไป
เธอพิงเสาไฟ เปิดสมุดวาดภาพ ร่างเส้นลงไปสองสามที
ภาพที่วาดคือแผ่นหลังของคนสองคนนั่งเคียงกัน คนนึงไหล่กว้าง อีกคนผอมกว่า
วาดเสร็จเธอปิดสมุด หันหลังเดินจากไป
มือถือหลินเฟิงสั่น ข้อความคิวคิวจากเสิ่นอวี่ถง: "เพื่อนนายนี่สุดยอดเลยนะ ข้อนั้นเขาคิดวิธีแก้ได้ตั้งสามวิธีแน่ะ"
หลินเฟิงมองหลี่มั่วที่นั่งเหม่ออยู่ข้าง ๆ มุมปากยกขึ้น พิมพ์ตอบ: "เขาเป็นอัจฉริยะ"
เสิ่นอวี่ถงตอบ: "แล้วนายล่ะ"
หลินเฟิงพิมพ์: "ฉันเป็นคนค้นพบอัจฉริยะ"
เสิ่นอวี่ถงส่งสติกเกอร์กลอกตามาให้
กลับมาถึงหอพัก จางเว่ยอาบน้ำเสร็จแล้ว นุ่งกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวโต นอนบนเตียง ชูมือถือยิ้มทื่อ
หลี่มั่วนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงตามปกติ เขาไม่เคยเล่นมือถือ ในมือจะมีหนังสือตลอด
หลินเฟิงเอนตัวบนเตียง หยิบมือถือขึ้นมา ตอบข้อความสองสามข้อความก่อน
ซ่งเยียน: "วันนี้หมดแรงจะตายอยู่แล้ว ขาแทบไม่ใช่ของชั้นแล้วเนี่ย"