วันที่ 14 ตุลาคม เช้าตรู่
หลินเฟิงดึงภาพวาดออกมาจากหลอดกระดาษ คลี่ออก วางตรงหน้าเสิ่นอวี่ถง
ภาพนั้นเป็นทิวทัศน์เมืองน้ำเจียงหนาน มีสะพานอยู่ไกล ๆ ตรงใกล้เป็นผืนน้ำ เรือสำปั้นหลังคาโค้งจอดเทียบท่า หัวเรือแขวนโคมแดง ภาพวาดละเอียดลออ ระลอกคลื่นบนผิวน้ำราวกับมีชีวิต
เสิ่นอวี่ถงนิ่งอึ้ง จ้องมองภาพนั้น พินิจดูอย่างละเอียดหลายรอบ ยื่นมือไปลูบผิวกระดาษ เสียงเบาเหมือนกลัวเรือในภาพจะตื่น
"นี่มัน... สะพานคู่แห่งโจวจวง?"
หลินเฟิงพยักหน้า "ประมูลมาจากงานเมื่อวาน คิดว่าเธอต้องชอบแน่"
เสิ่นอวี่ถงค่อย ๆ หันตัว ท่วงท่าอ่อนโยนและสง่างาม
ดวงตาของเธอมีความเซื่องซึมเหมือนเพิ่งตื่น แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง มีประกายน้ำตาจาง ๆ
แล้วเธอก็ค่อย ๆ ยกแขนขึ้น โอบรอบคอแข็งแรงของหลินเฟิงไว้แน่น
เธอเงยหน้าเล็กน้อย ดันริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อของตัวเองเข้าใกล้ริมฝีปากเขา
เมื่อริมฝีปากสัมผัสกัน กระแสไฟฟ้าก็แล่นปราดไปทั่วร่าง
จูบนี้ไม่ลึกซึ้งหรือร้อนแรง แต่แฝงไว้ด้วยความหวานซึ้งและอบอุ่นอ่อนโยน พร้อมกับรสสัมผัสของความซาบซึ้งเล็กน้อย
อากาศรอบข้างเงียบสงัดผิดปกติ เหลือเพียงเสียงแผ่วเบาของหัวใจสองดวงที่ผสานและสะท้อนซึ่งกันและกัน