วันที่หนึ่งตุลาคม เสิ่นอวี่ถงซื้อตั๋วรถไฟเที่ยงกลับบ้านเกิดที่แต้จิ๋ว
จางเว่ยกับหลี่มั่วซื้อตั๋วรถไฟบ่ายกลับตะวันออกเฉียงเหนือเหมือนกัน เพราะช่วงวันชาติเป็นวันหยุดยาวพอสมควร
ตีสี่ครึ่ง ฟ้ายังไม่สว่าง
หลินเฟิงถูกมือถือสั่นปลุก เป็นสายของหลิวเฉิงเฉิง เขากดรับเสียงงัวเงีย เสียงตะโกนลั่นดังลอดมา:
"ตื่นได้แล้ว! ไปดูเชิญธงกัน!"
หลินเฟิงโยนมือถือทิ้งข้างตัว ยืดเส้นยืดสาย ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน
ทั้งสี่คนมารวมตัวกันที่ลานจอดรถ ขนกระเป๋าและของใช้จากการฝึกทหารยัดใส่ท้ายรถ แล้วขับมุ่งหน้าไปจัตุรัสเทียนอันเหมิน
เวลานี้ที่ฮว่าหนาน ถนนไม่มีคนสักคน แต่ที่ปักกิ่ง รถบนถนนก็เริ่มมากแล้ว รถเข็นขายอาหารเช้าก็ตั้งแผงกันแล้ว แสงไฟถนนสีส้มอาบลงบนถนน
หลิวเฉิงเฉิงนั่งกินขนมปังกรอบที่เบาะหลัง ซ่งเยียนส่องกระจกเล็กทาครีมกันแดด หลิวเจียฉีพิงหน้าต่างเหม่อ
หลินเฟิงมองพวกเธอผ่านกระจกหลัง แล้วยิ้มมุมปาก
ต้องบอกเลยว่า ผู้หญิงคือของขวัญที่ดีที่สุดที่ฟ้าประทานให้ผู้ชาย โดยเฉพาะผู้หญิงสวย แค่มองก็มีความสุขแล้ว
เขายังจำได้ ว่าชาติก่อนมีนักข่าวไปสัมภาษณ์ตาแก่ร้อยกว่าปีคนหนึ่ง ถามเคล็ดลับอายุยืน
ตาแก่คนนั้นบอกว่า เคล็ดลับของเขาคือดูสาวสวยทุกวัน ไม่ใช่เพื่ออะไร แค่ให้สบายตา สบายใจ
ห้าโมงกว่า ถึงลานจอดรถใกล้จัตุรัสเทียนอันเหมิน ยังต้องเดินอีกสองกิโล ตอนนี้ลานจัตุรัสคนแน่นเอี้ยดแล้ว
เสียงสำเนียงจากทั่วสารทิศดังผสมปนเปกัน เด็ก ๆ ขี่คอผู้ใหญ่ คนแก่ถือไม้เท้า วัยรุ่นชูมือถือ