หลิวเจียฉีพุ่งเข้ามาคุกเข่าข้างตัวหลินเฟิง
เธอพยายามเอามือปิดแผลบนหัวของหลินเฟิงอย่างลนลาน แต่เลือดก็ยังไหลทะลักออกมาตามซอกนิ้ว ปิดยังไงก็ไม่หยุด
“หลินเฟิง! หลินเฟิงตื่นสิ! อย่าทำให้ฉันตกใจนะ!”
เสียงของเธอเปลี่ยนไป ขึ้นจมูกสั่นเครือ น้ำตาไหลเผาะๆ ลงมาหยดใส่หน้าหลินเฟิง
หลินเฟิงไม่ตอบสนอง หลับตานิ่ง หน้าซีดเหมือนกระดาษ
หลิวเจียฉีกอดหัวเขาไว้ ตัวสั่นไปทั้งร่าง
“ทำไมไม่หลบล่ะ? ทำไมโง่แบบนี้!”
เธอกุมหัวเขามากอดไว้แนบอก แนบแก้มลงบนแก้มของเขา น้ำตาคละเคล้ากับเลือดเลอะเต็มหน้า
“ฉันรู้ว่านายชอบฉัน ฉันรู้ทุกอย่าง...”
เธอร้องไห้จนหายใจไม่ทัน “...นายอย่าตาย ฉันขอร้องอย่าตายเลย...ถ้านายตายแล้วฉันจะอยู่ยังไง...”
ที่จริงหลินเฟิงไม่ได้สลบ
หรือจะบอกว่าเขาสลบไปแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น
หัวเจ็บจี๊ดเหมือนจะระเบิด หูยังอื้ออึง แต่สติเขายังอยู่ครบ
เขารู้สึกว่าหลิวเจียฉีกอดเขาไว้ อ้อมกอดของเธอนุ่มนิ่มและหอมกรุ่น เขาสัมผัสได้ถึงแก้มเนียนของหลิวเจียฉี
ในใจหลินเฟิงมีแค่ความคิดเดียว โดนตีหัวทีนี่คุ้มชะมัด
เขายังรู้สึกว่าน่าจะน้อยไป น่าจะให้ตีอีกสักสองที
หลิวเจียฉีร้องไห้อยู่ประมาณครึ่งนาที จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ รีบหยิบมือถือออกมาอย่างลนลาน นิ้วสั่นกดอยู่หลายครั้งกว่าจะกดเบอร์ถูก
“ฮัลโหล? 120 ใช่ไหมคะ? ที่นี่มีคนถูกทำร้าย! หัวแตกเลือดเต็มเลย! อยู่...อยู่...”
เธอมองดูรอบๆ “อยู่ซอยหลังโรงเรียนหมายเลขสี่! ค่ะ! เร็วๆ นะคะ! ขอร้องล่ะ เร็วๆ ด้วย!”
วางสายแล้ว เธอก็ดึงหัวหลินเฟิงมากอดไว้ในอ้อมอกอีกครั้ง พึมพำเบาๆ “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร รถพยาบาลมาเดี๋ยวนี้แล้ว...หลินเฟิงนายอดทนไว้...”
หลินเฟิงซบอยู่ในอ้อมกอดของเธอ หลับตาลง มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่