เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเฟิงจอดรถไว้หน้าประตูลานบ้านที่ซ่งเยียนพักอยู่ แล้วกดแตรสองที
ไม่นาน ประตูลานก็เปิดออก ซ่งเยียนถือถุงพลาสติกสองถุงวิ่งออกมา
ด้านหลังมีเด็กผู้หญิงสองสามคนอิจฉาจึงแซวว่า "อ้าว! พี่หลินขับรถหรูมารับภรรยาแล้ว! พี่สะใภ้เดินทางปลอดภัยนะ"
"พี่สะใภ้ตื่นแต่เช้าไปซื้ออาหารเช้าให้คนรักแน่ะ!"
ซ่งเยียนหน้าแดง รีบขึ้นรถโดยไม่หันกลับมามอง
วันนี้เธอใส่เสื้อฮู้ดสีชมพู กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีขาว ดูสะอาดเรียบร้อยและใสซื่อ
"เอ้านี่!" เธอยื่นถุงพลาสติกมาให้
"เต้าหู้หวาน กับซาลาเปาหมูสับกะหล่ำปลีอีกสองลูก"
หลินเฟิงรับไป เปิดถุง ไอร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมเค็มของเต้าหู้หวานลอยมา เขาซูดน้ำเต้าหู้เข้าปากเสียงดัง รสชาติถูกปากเขามาก
"อร่อยมั้ย?" ซ่งเยียนเอียงคอมองเขา ดวงตาเป็นประกาย
"อร่อย" หลินเฟิงปล่อยมือข้างหนึ่งมาหยิกแก้มเธอ "ของที่ภรรยาซื้อมาจะไม่อร่อยได้ยังไง?"
ซ่งเยียนหน้าแดง ตีมือเขาออก "อย่ามาเล่น"
หลินเฟิงยิ้ม ซดเต้าหู้หวานจนหมด สตาร์ตรถแล้วขับไปโรงเรียน
ในรถเปิดเพลง "อดรักไม่ได้" ดังขึ้น ซ่งเยียนเอนพิงเบาะ ฮัมตามสองสามประโยค เสียงนุ่มฟังสบายหู
สองกิโลเมตร รถก็มาถึงหน้าโรงเรียนอย่างรวดเร็ว
วันนี้ลุงหลิวไม่ได้ทำความเคารพ นั่งยองๆ หน้าห้องยามกินปาท่องโก๋อยู่ พอเห็นออดี้ขับเข้ามา ก็โบกมือทักทาย
หลินเฟิงจอดรถเสร็จ ทั้งสองเดินไปที่ตึกเรียนด้วยกัน
เพิ่งเข้าไปในโถงทางเดิน ก็เจอเฉินฉี่เซิงเดินสวนมา ไอ้นี่พอเห็นซ่งเยียนกับหลินเฟิงเดินมาด้วยกัน ก็รีบหลิ่วตาทำท่าทางล้อเลียนว่า
"โอ้ พี่สะใภ้มานี่เอง?"
ซ่งเยียนถลึงตาใส่ "อย่ามาเรียกมั่ว!"