หลิวเจียฉีนั่งอยู่ข้างเตียง ถือโทรศัพท์ หน้าจอเต็มไปด้วยสายที่ไม่ได้รับ
แม่เธอโทรมา 8 สาย พ่อโทรมาอีก 3 สาย
เธอสูดลมหายใจลึกๆ แล้วโทรกลับ
"แม่..."
"เจียฉี! ลูกไม่รับสายทำไม! แม่จะบ้าตายอยู่แล้ว!" ปลายสาย เสียงแม่ของหลิวเจียฉีทั้งลนและแหลม
"แม่ เกิดเรื่องนิดหน่อย..."
หลิวเจียฉีเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง พร้อมกับเล่าที่หมอบอกด้วย
แม่เธอฟังจบ เงียบไปสามวินาที แล้วพูดว่า "รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวพ่อกับแม่ไปดู"
หลิวเจียฉีวางสาย กลับเข้าห้องผู้ป่วย นั่งลงข้างเตียง
หลินเฟิงกำลังจ้องเพดานเหม่อ พอเห็นเธอเข้ามาก็ยิ้มกว้าง "แม่!"
หลิวเจียฉีหน้าแดง "ฉันไม่ใช่แม่นาย!"
"ใช่สิ!" หลินเฟิงยื่นมือออกมา "แม่กอดหนูหน่อย!"
หลิวเจียฉีกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่สามวิ ก้มตัวลงให้เขากอด
หลินเฟิงกอดเธอ แนบหน้าลงบนไหล่เธอ ดมกลิ่นหอมจากผมเธอ ใจฟูมาก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออก
"เจียฉี!"
คนที่เข้ามาเป็นผู้หญิงอายุสี่สิบกว่า ดัดผม ใส่เสื้อนอกสีกรมท่า มือถือกระเป๋า สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
ข้างหลังมีชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ตัวไม่สูง ใส่เสื้อแจ็กเก็ต สีหน้าเคร่งเครียด
หลิวเจียฉีรีบผละออกจากหลินเฟิง แล้วลุกขึ้น
"พ่อ แม่"
แม่ของหลิวเดินเข้ามา สำรวจลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ยืนยันว่าไม่เป็นไร จึงถอนหายใจโล่งอก
แล้วหันไปมองหลินเฟิงบนเตียง—หัวพันผ้าพันแผล หน้าซีด ดูแล้วน่าสงสารจริงๆ
"เด็กคนนี้ที่ช่วยลูกใช่ไหม?"
หลิวเจียฉีพยักหน้า
พ่อของหลิวยืนอยู่ที่ประตู คิ้วขมวด มองหลินเฟิง แล้วมองลูกสาว "แจ้งความหรือยัง?"