ตอนนี้กัวซวี่มึนงงไปหมด ด้ามพลั่วแทบหลุดมือ
เขาถอยหลังไปสองก้าว จู่ ๆ ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ รีบตะโกนตามไปว่า
"ใช่! นายไม่สมควร! พวกเราทุกคนอยู่ข้างพี่เฟิง!"
หลินเฟิงหันไปมองเขาหนึ่งที
กัวซวี่สบตาเขาแล้วรีบก้มหน้าหลบ ถอยหลังไปอีกก้าวหนึ่ง
หลินเฟิงไม่สนใจเขา แต่เดินเข้าไปหาหวังอวี่ทีละก้าว แล้วย่อตัวลง มองเขาด้วยสายตาดูถูก ยื่นมือออกไปตบหน้าหวังอวี่เบา ๆ
"ผัวะ ผัวะ"
ไม่แรง แต่เสียงดังฟังชัด น่าอับอายเป็นที่สุด
"หวังอวี่ ฉันบอกนายไว้เลยว่า เงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่จำไว้นะ ฉันหลินเฟิงมีเงินมากกว่านาย แล้วก็มีพรรคพวกมากกว่านายด้วย"
หวังอวี่กัดฟัน จ้องหลินเฟิง น้ำตาคลอเบ้า แต่ก็พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหล
หลินเฟิงลุกขึ้น ถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองหวังอวี่ที่ถูกกดอยู่กับพื้น แล้วกวาดตามองวงล้อมรอบตัว
"อย่าให้หนักมาก" เขาพูดทิ้งไว้ แล้วหันหลังเดินจากไป
ด้านหลัง เสียงหมัดกระแทกลำตัวดังทึ้ก ๆ ปนกับเสียงร้องโหยหวนของหวังอวี่
อ๊ากกก... ไอ้เหี้ย! พวกแกมันพวกทรยศ!
"ยังกล้าด่าอีก?" จ้าวเหล่ยเตะซ้ำอีกหนึ่งที
ให้แกด่า! ให้แกเหิม! ปกติใช้พวกฉันอย่างกับหมา วันนี้จะตีให้เป็นหมาเลย
"โอ๊ย ไอ้เหี้ย... อย่าตีแล้ว! เอ่อ..."
เฉินฉี่เซิงยกมือถือขึ้นถ่ายคลิป กล้องไม่ได้ปิดเลย
ตอนที่หลินเฟิงเดินมาถึงปากซอย หวังอวี่โดนซ้อมจนหน้าบวมเป็นหัวหมู
ตาทั้งสองข้างดำปูดเป็นวง เลือดกำเดาเปรอะเต็มหน้า มุมปากแตกด้วย ชุดนักเรียนเต็มไปด้วยรอยเท้า