บ่ายโมงครึ่ง หลินเฟิงจอดรถหน้าโรงเรียนอาชีวะฮว่า-หนาน ส่งข้อความไปหาซุนเสี่ยวลี่ว่า "ฉันมาถึงแล้ว"
สามนาทีต่อมา ซุนเสี่ยวลี่วิ่งออกมาจากประตูโรงเรียน
เธอใส่เสื้อฮู้ดสีชมพู กางเกงยีนส์ขาบาน รองเท้าแตะส้นสูง ผมสีเหลืองมัดเป็นจุกเล็ก ๆ สองข้าง ซ้ายขวา เหมือนลูกชิ้นสองลูก
ซุนเสี่ยวลี่
เธอเปิดประตูฝั่งคนนั่ง เข้ามา สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การคาดเข็มขัดนิรภัย แต่เป็นการจูบปากหลินเฟิงทันที
เหมือนเธอเก็บกักมานาน กระหายราวกับหมาป่าหรือเสือ
หลินเฟิงก็ให้ความร่วมมืออย่างเป็นธรรมชาติ คว้าเอวบางของเธอ
ทั้งคู่ร้อนแรงราวกับไฟ ราวกับจะเผาผลาญกันและกัน
จูบนี้ยาวนานถึงห้านาทีเต็ม
สุดท้ายซุนเสี่ยวลี่หายใจไม่ทันแล้ว ถึงได้เลิก
เธอหยิบขนมปังกรอบถุงหนึ่งออกจากกระเป๋า "ให้นาย ฉันซื้อมาตอนเที่ยง นายบอกว่านายยุ่งใช่ไหม กลัวนายไม่ได้กินข้าว"
หลินเฟิงรับมา ในใจรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย
ตั้งแต่วันที่กลับจากเจียมู่ซือมาหลายวัน เขาไม่เคยส่งข้อความไปหาเธอเลยสักครั้ง
ทุกครั้งซุนเสี่ยวลี่เป็นฝ่ายหาเขา เขาก็แค่ตอบกลับไม่กี่คำ
"ช่วงนี้นายยุ่งอะไรอยู่ ไม่มาหาฉันเลย" ซุนเสี่ยวลี่คาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ เอียงคอมองเขา น้ำเสียงมีความไม่พอใจ แต่ส่วนใหญ่เป็นการออดอ้อน
"ยุ่งเรื่องเรียน"
"เรื่องจริงรึเปล่าเนี่ย นายจะยุ่งเรื่องเรียนเหรอ หลอกใคร"
หลินเฟิงหัวเราะ "ยุ่งเรื่องหาเงินน่ะสิ เผื่ออนาคตให้ชีวิตเธอดีขึ้น"
"หาได้แล้วเหรอ"
"แน่นอน หาได้แล้ว"
"งั้นนายเลี้ยงฉันกินของอร่อยนะ"
"ได้"
ทั้งคู่ไปร้านปิ้งย่างร้านหนึ่งในตัวอำเภอฮว่าหนาน เปิดใหม่ปี 2006 เป็นร้านปิ้งย่างเกาหลีร้านแรกของอำเภอฮว่าหนาน ธุรกิจดีสุด ๆ