วันที่ 8 ตุลาคม ฟ้ายังสลัว แสงเช้าสาดลอดหน้าต่างไม้เก่า ตกเป็นลำเฉียงในห้อง
ลมยามเช้าพาความสดชื่นของต้นไม้ในลานบ้าน ลอดหน้าต่างไม้ที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง พัดมาสัมผัสใบหน้า เย็นสบาย
หลินเฟิงค่อยๆ ลืมตา ขมวดคิ้วนิดๆ รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว
เมื่อคืนมันส์เกิน นอนปาไปตีสาม
เขาขยี้ขมับ ค่อยๆ เลื่อนขายาวขาวเนียนของหลิวเฉิงเฉิงออก ล้วงมือถือจากใต้หมอน หกโมงครึ่ง
บ้า! นอนแค่สามชั่วโมงครึ่ง ยังถูกหลิวเฉิงเฉิงเตะจนตื่นอีก ยัยนี่นอนดิ้นจริงๆ
เขาหันไปดู เตียงนอนรวมมีคนนอนระเกะระกะ
หลิวเฉิงเฉิงกินพื้นที่ไปเกือบครึ่ง นอนแผ่หรา ผมสยายบนหมอน เหมือนดอกไม้เหี่ยวๆ
ซ่งเยียนขดตัวตรงกลาง หน้าซุกหมอน เห็นแค่กระจุกผม
หลิวเจียฉือนอนตะแคง มือข้างหนึ่งรองแก้ม หายใจเบาและสม่ำเสมอ
เสิ่นอวี่ถงอยู่ริมสุด หัวเอียงนิดๆ ปากอ้าเป็นร่องเล็กๆ มีน้ำลายใสแวววาวห้อยอยู่ที่มุมปาก
หลินเฟิงย่องลงจากเตียง ไปห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน
ออกมา เสิ่นอวี่ถงตื่นแล้ว นั่งเหม่อบนขอบเตียง ปกเสื้อนอนเบี้ยวไปข้าง เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าสวย
เธอเห็นหลินเฟิงก็ยิ้มหวาน
"อรุณสวัสดิ์" หลินเฟิงพูด
"สวัสดีค่ะ" เสียงเสิ่นอวี่ถงแหบแบบคนเพิ่งตื่น
พวกเธอตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันทีละคน หลินเฟิงเสร็จก่อน ออกไปซื้อข้าวเช้า
ตรงซอยมีร้านขายอาหารเช้า ออกไปเดินไม่กี่ก้าวก็ถึง
กินข้าวเช้าเสร็จ หลินเฟิงขับรถ พาสี่สาวไปมหาลัย วันนี้เป็นวันแรกที่เข้าเรียนจริงจัง