โรงเรียนห่างจากที่พักของซ่งเยียนแค่สองกิโลเมตร
พอไปถึง ซ่งเยียนก็จุ๊บปากหลินเฟิง “กลับดี ๆ นะ พรุ่งนี้เจอกัน”
หลินเฟิงมองเธออย่างเอ็นดู “พรุ่งนี้เจอกัน”
มองแผ่นหลังของซ่งเยียนเดินเข้าบ้านไป เขาก็ตัดสินใจได้แล้ว ในเมื่อทะลุมิติมาแล้ว จะเลือกทำไม
ซ่งเยียน หลิวเจียฉี รวมถึงซุนเสี่ยวลี่ เขาเอาหมด
จางหมิ่นไว้ก่อนแล้วกัน เพราะอีกฝ่ายมีครอบครัวแล้ว
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเสือ
“เฟิง พี่รอทั้งวันแล้ว เบอร์ของหลี่น่า นายถามให้ฉันหรือยังวะ”
หลินเฟิงอึ้งไป ก่อนนึกขึ้นได้ “ยังเลย เดี๋ยวถามให้”
“รีบ ๆ หน่อย! ให้นายทำอะไรนิดหน่อย ทำไมยากเย็นชะมัด”
“นายรีบอะไรนักหนา หล่อนหนีไปไหนไม่ได้หรอก”
“เชี่ย! ถ้านายติดต่อเมียไม่ได้ นายไม่รีบเหรอ”
หลินเฟิงหัวเราะ “เอาล่ะ ๆ ถามให้เดี๋ยวนี้แหละ”
วางสายแล้ว เขาก็ส่งข้อความหาซุนเสี่ยวลี่ว่า
“เมีย เบอร์หลี่น่าเบอร์อะไรนะ เสืออยากได้ สองคนนั้นมันโง่ลืมแลกเบอร์กัน”
สองนาทีต่อมา ซุนเสี่ยวลี่ตอบกลับมาว่า
“138XXXXXXXX ทำไมไม่มาถามฉันด้วยตัวเองเลยล่ะ ฉันคิดถึงนายจังเลย”
หลินเฟิงตอบ “ฉันก็คิดถึงเมียเหมือนกัน คิดถึงทุกยิ้มและทุกแววตา คิดถึงกลิ่นหอมบนตัวเมีย”
“ฉันเพิ่งเลิกเรียน กำลังขับรถอยู่ ไม่คุยแล้วนะ”
ซุนเสี่ยวลี่ตอบ “อื้ม ๆ ระวังด้วยนะ รักนะ”
เขาส่งเบอร์หลี่น่าให้เสือ