บนรถบัสตอนนี้ เปิดดีเจเสียงกระหึ่ม
เพลงดังสนั่นลั่นรถ เป็นดีเจเวอร์ชันของเพลง "หนูรักข้าว" จังหวะกลองหนักแน่นราวกับจะทำให้กระจกรถแตกได้
พรรคพวกยี่สิบคนนั่งอยู่บนเบาะ พิงพนักหอบหายใจ พูดโอ้อวดผลงานของตัวเองกันใหญ่
หวังเหล่ยยืนอยู่ตรงทางเดิน หน้ายังมีคราบเลือดแห้งๆ ยกเบียร์บัดไวเซอร์ครึ่งขวดที่ได้มาจากที่ไหนไม่รู้ "แม่งโคตรสะใจเลย! พวกแกกล้าดียังไงมาปากดีนัก! ฮ่าๆๆ!"
เพื่อนข้างๆ รับมุกต่อ "หวังเหล่ย แกขว้างเปลือกแตงโมลูกนั้นแม่นเป็นบ้าเลยนะ! โดนหน้ามันเต็มๆ!"
หวังเหล่ยยิ้มร่า "ก็นั่นแหละ ฉันเคยทุ่มลูกทุ่มที่สองของทั้งโรงเรียนตอนอยู่ม.ต้น!"
อีกคนพูดขึ้น "เสือเอาไมค์ฟาดนี่โหดสุด ฟาดไปที ไอ้หัวโล้นหัวแทบระเบิดเลย!"
เสือนั่งอยู่หน้าสุด พิงกระจก จุดบุหรี่ หรี่ตายิ้ม
มือเขาเต็มไปด้วยเลือด ข้อนิ้วถลอก แต่ยิ้มเหมือนถูกหวย
หลินเฟิงนั่งอยู่แถวหลังสุด มีฮั่วซานซานอยู่ในอ้อมแขน
ฮั่วซานซานตัวสั่นเทา ซบอยู่ในอ้อมกอดเขา
เธอหลับตา ขนตาสั่นระริก มือกำเสื้อหลินเฟิงแน่น
หลินเฟิงลูบหลังเธอเบาๆ เสียงอ่อนโยน
"ไม่เป็นไรแล้ว"
ฮั่วซานซานลืมตา ตาแดงก่ำ มองหลินเฟิง เสียงเบาเหมือนยุง
"หลินเฟิง... พวกเขาจะแจ้งตำรวจไหม?"
"ไม่หรอก"
"ทำไมล่ะ?"
"เพราะพวกเขากลัวตำรวจมากกว่าพวกเรา" หลินเฟิงช่วยจัดผมให้เธอ "ร้านคาราโอเกะแบบนั้น เรื่องทะเลาะวิวาทเป็นเรื่องปกติ แจ้งตำรวจก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเอง เสือดาวตัวนั้นลายสักเต็มตัว เข้าสถานีตำรวจก็ยิ่งกว่าพวกเราอีก"