รถขับมาถึงหน้าหมู่บ้าน หลินเฟิงชะลอความเร็ว
แต่เขาไม่ได้หยุด
เขาเหลือบมองกระจกหลัง ก่อนจะมองทางข้างหน้า เหยียบคันเร่ง แล้วขับเข้าไปเลย
“นายขับเข้าไปทำไม” ฮั่วซานซานอึ้งไป
“ข้างนอกน้ำท่วมสูง ลงจากรถไม่ได้”
จริงอย่างว่า น้ำที่ท่วมขังหน้าหมู่บ้านมิดล้อไปครึ่งหนึ่งแล้ว ถ้าฮั่วซานซานลงรถก็ต้องเปียกโชกแน่
หลินเฟิงจอดรถใต้ตึกของเธอ ก่อนจะดับเครื่อง
สายฝนสาดลงบนหลังคารถ เสียงดัง “เปรี๊ยะปะป๊ะ” ราวกับมีคนกำลังตีกลองอยู่ข้างบน
ฮั่วซานซานปลดเข็มขัดนิรภัย กัดริมฝีปากล่าง ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้
“หลินเฟิง”
“หืม”
“ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนี้ น้ำก็ท่วมขึ้นเรื่อยๆ นายกลับตอนนี้ฉันไม่วางใจหรอก ขึ้นไปกับฉันก่อนเถอะ”
หลินเฟิงหันไปมองเธอ
ฮั่วซานซานหลบตา
“ก็ได้” เขาบอก
ทั้งสองลงจากรถ วิ่งเข้าประตูตึกไป
ในโถงทางเดินมืดมาก ไฟที่เปิดด้วยเสียงก็ไม่ค่อยจะดี กระทืบเท้าอยู่สองทีถึงจะติด แสงสีส้มนวลสาดส่องผนังที่ด่างพร้อย
ฮั่วซานซานเดินนำหน้า หลินเฟิงเดินตามหลัง ทั้งคู่ไม่พูดอะไร
ชั้นสี่ ฮั่วซานซานควักลูกกุญแจไขประตู เปิดเข้าไป กดเปิดไฟในห้องนั่งเล่น
ห้องไม่ใหญ่ สองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น จัดไว้สะอาดสะอ้าน
โซฟาเก่าคลุมด้วยผ้าลายดอกไม้ บนโต๊ะเตี้ยวางกระถางพลูด่างไว้ บนชั้นวางทีวีมีหนังสือเรียงเป็นแถว
ฮั่วซานซานหยิบผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งยื่นให้เขา
“ผ้าเช็ดตัวฉันเอง อย่ารังเกียจนะ เช็ดตัวก่อน”
หลินเฟิงรับไป ปลายนิ้วแตะนิ้วของเธอ ฮั่วซานซานหดมือกลับ