เช้าตรู่ หลินเฟิงถูกแสงอาทิตย์ปลุกให้ตื่น
ผ้าม่านปิดไม่สนิท มีแสงสีขาวลอดผ่านช่องว่างเข้ามา กระทบใบหน้าของเขาพอดี เขาหรี่ตาลง
แขนชานิดหน่อย เพราะฮั่วซานซานหนุนแขนเขาอยู่ ทั้งตัวขดตัวในอ้อมกอดของเขา หายใจสม่ำเสมอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
เขาก้มมองเธอ ไม่ขยับ
ตอนนี้ริมฝีปากของเธอแยกออกเล็กน้อย ขนตาปรือลง ใบหน้ายังคงมีรอยแดงจากเมื่อคืน ดูเหมือนเด็กสาว ไม่มีเค้าความเป็นครูเลยสักนิด
หลินเฟิงจ้องมองเธออยู่นาน มุมปากยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อคืนนี้มันส์จริง ๆ เขาไม่คิดว่าฮั่วซานซานจะร้อนในลึกขนาดนี้ พออารมณ์ถึง ขนาดไหนเธอก็พูดออกมาได้
เปลือกตาของฮั่วซานซานกระตุกเล็กน้อย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เธอสบตากับหลินเฟิงก่อน อึ้งไปหนึ่งวินาที แล้วใบหน้าก็แดงขึ้นมาทันที
เธอคว้าผ้าห่มมาคลุมหัว พูดอู้อี้อยู่ในผ้าห่มว่า "จ้องฉันทำไมเนี่ย? อายจะตาย"
"ตอนนี้รู้จักอายแล้วเหรอ? เมื่อคืนเธอไม่ใช่แบบนี้นะ เมื่อคืนเธอเกือบจะกินฉันทั้งตัวเลย"
"บ้าเหรอ ห้ามพูดแล้ว"
ฮั่วซานซานโผล่หน้าครึ่งหนึ่งออกมาจากผ้าห่ม ถลึงตาใส่เขา แต่ตอนนี้ผมเธอยุ่งเหมือนรังนก การถลึงตาจึงได้ผลพอ ๆ กับลูกแมวขู่ ไม่มีอันตรายใด ๆ เลย
หลินเฟิงหัวเราะ เอื้อมมือไปปัดผมที่ปรกหน้าเธอไปไว้หลังใบหู ฮั่วซานซานไม่ได้หลบ แต่หูแดงขึ้นมา
"ครูฮั่ว" หลินเฟิงพูด
"อย่าเรียกครูเลย... เรียกพี่"
"พี่ฮั่ว"
"... เธอเรียกครูดีกว่า เรียกพี่ยิ่งอึดอัด"
หลินเฟิงหัวเราะออกมา ฮั่วซานซานก็หัวเราะ หัวเราะไปหัวเราะมา ก็นึกอะไรขึ้นได้ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป