วันที่เจ็ดนับจากศูนย์เกมเน็ตบันเทิงเปิดกิจการ รายได้จากการออกบัตรสมาชิกทะลุสองแสน
ฮั่วซานซานปิดบัญชี นิ้วมือยังสั่นเทา
สองแสน เงินเดือนทั้งปีตอนเป็นครูเธอเพิ่งได้หมื่นห้า แค่สัปดาห์เดียวนี้เท่ากับเงินเดือนสิบกว่าปี
เธอมองตัวเลขนั้น แล้วเหลือบไปทางหลินเฟิงที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ในใจคิดว่า: เด็กวัยสิบแปดคนนี้ ทำได้ยังไงกัน?
หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น สบตาเธอพอดี ยิ้มพลางว่า “คุณครูฮั่ว จ้องผมทำไมครับ? เพราะหล่อเกินไปรึเปล่า?”
ฮั่วซานซานหน้าแดง ก้มหน้างกๆ แสร้งจัดเอกสารบนโต๊ะ “หล่อบ้าบออะไร ใครมองนายกัน ฉันดูบัญชีต่างหาก”
“บัญชีอยู่บนหน้าผม?”
“หน้านายใหญ่มาก บังแสงไม่ได้รึไง?”
หลินเฟิงหัวเราะออกมา
ฮั่วซานซานก็พลอยหัวเราะไปด้วยอย่างอดไม่ได้ แต่หัวเราะได้ครึ่งเดียวก็หุบยิ้ม กัดริมฝีปาก
ถึงช่วงนี้จะไม่เกร็งเท่าไรแล้ว แต่เธอก็คอยควบคุมตัวเองมาตลอด ตั้งใจรักษาระยะห่างจากหลินเฟิง
เวลาทำงาน ก็พยายามไม่อยู่กับหลินเฟิงตามลำพัง เลิกงาน หลินเฟิงไปส่ง เธอก็ไม่ขออยู่ต่ออีกสักวินาที เธอรู้ตัวว่ากำลังเลี่ยงอะไร และรู้ว่าคงเลี่ยงได้ไม่นาน
แต่ว่า หลินเฟิงมีแฟนตั้งสามคน แล้วแฟนทั้งสามรวมทั้งตัวหลินเฟิงเอง ก็ล้วนเป็นลูกศิษย์เธอทั้งนั้น
เธอจะไปแย่งลูกศิษย์ตัวเองที่เป็นผู้ชาย มาเป็นแฟนตัวเองร่วมกับลูกศิษย์สาวอีกสามคนไม่ได้หรอกมั้ง?
ทว่า… ทุกค่ำคืน พอนอนลงบนเตียง ภาพจากคืนที่คาราโอเกะก็จะผุดวาบขึ้นมาในหัวไม่หยุด
หลินเฟิงโอบเอวเธอ กระซิบข้างหู ภาพส่อเค้าสวาทนั่นทำให้หัวใจเธอเต้นแรง