ฉินเจียวเจียวกำสร้อยคอไว้แน่น ก่อนเดินเข้าห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง แล้วเอื้อมมือปิดประตูล็อกจากด้านใน
ด้านนอกกลับเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที
“เหอะ… ที่แท้สองคนนี้ก็แอบคบกันมานานแล้ว”
“นั่นสิ เมื่อกี้ยังพูดอยู่เลยว่าไม่มีอะไรต่อกัน ฉันว่าไม่สะอาดบริสุทธิ์มาตั้งนานแล้วละ”
“เลวจริง ๆ แค่จะสลัดคู่หมั้นทิ้ง ถึงกับพาคนไปจับชู้แล้วยังใส่ร้ายกันอีก สองคนนี้จิตใจสกปรกเกินไปแล้ว”
“เมื่อก่อนยังคิดว่าหนิงชวนเป็นหนุ่มที่มีอนาคตที่สุดในหมู่บ้านเรา อาศัยฝีมือเก่งกาจจนได้เป็นคนงาน ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนแบบนี้”
“แล้วยังฉินเป่าจูอีก ปกติทำตัวอ่อนโยนว่าง่าย แถมใจดี ลับหลังกลับแย่งคู่หมั้นพี่สาว หน้าด้านจริง ๆ”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างเปรียบดังเข็มเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงหนิงชวนกับฉินเป่าจูถี่ยิบ จนภาพลักษณ์ดีงามที่ทั้งคู่รักษาไว้มาโดยตลอดถูกฉีกกระจุย
ใบหน้าหนิงชวนซีดสลับเขียว เขาอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
ฉินเป่าจูยิ่งมีขอบตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศ ตอนแรกเธอคิดว่าหนิงชวนถอนหมั้นสำเร็จแล้ว ตัวเองก็จะได้แต่งกับเขาอย่างเปิดเผย ใครจะคิดว่าเรื่องกลับกลายเป็นแบบนี้ ทั้งที่แผนของพวกเขาวางไว้ดีแล้ว ขอแค่ฉินเจียวเจียวเสียชื่อเสียง การถอนหมั้นก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล ส่วนเธอแต่งกับหนิงชวนก็คงไม่มีใครพูดอะไร แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่คิด
เยี่ยอวี้เฟิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โกรธจนอกกระเพื่อมแรงไปตามลมหายใจ ร่างทั้งร่างสั่นเทา เธอถลึงตามองชาวบ้านที่ยืนมุงดูอย่างสนุกสนาน ก่อนตะโกนว่า “มองอะไรกัน! เป่าจูของเราเป็นเด็กดีและรู้ความมาตลอด เป็นหนิงชวนต่างหากที่คอยตามตอแยเป่าจูไม่เลิก”
พูดจบ เธอก็จ้องหนิงชวนเขม็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“เป็นเพราะแกคนเดียว ทำให้ชื่อเสียงของเป่าจูเสียหาย!”
หนิงชวนชอบฉินเป่าจูจริง ๆ ต่อให้ถูกเยี่ยอวี้เฟิ่งชี้หน้าด่าก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงให้คำมั่นว่า “คุณน้า ผมจะดีกับเป่าจูไปตลอดชีวิตครับ”
เดิมทีฉินเป่าจูก็โกรธอยู่บ้าง แต่พอได้ยินหนิงชวนพูดแบบนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา “พี่ชวน…”
เยี่ยอวี้เฟิ่งกลับดึงแขนลูกสาวแล้วพูดว่า “รีบเข้าบ้านไปก่อน มีอะไรไว้ค่อยคุยกันทีหลัง”
ฉินอ้ายหมินเอ่ยตามว่า “เอาละ หนิงชวน กลับไปก่อนเถอะ”
เมื่อคนในตระกูลฉินพูดกันเช่นนี้ หนิงชวนก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ เขาจากบ้านตระกูลฉินไปท่ามกลางสายตาของทุกคน
คนในตระกูลฉินก็กลับเข้าบ้านเช่นกัน
เมื่อไม่มีเรื่องให้ดู ชาวบ้านก็ทยอยแยกย้ายกันไป
ส่วนฉินเจียวเจียวที่อยู่ในบ้านนอนอยู่บนเตียงมานานแล้ว เธอเหม่อมองเพดานโดยไม่กะพริบตา
ใช่แล้ว เพดานนั่นเอง พอรู้ตัวขึ้นมา เธอก็ผุดลุกนั่งทันที ก่อนกวาดตามองไปรอบห้องอย่างฉงน จนถึงตอนนี้เธอถึงเพิ่งสังเกตว่าบ้านตระกูลฉินสร้างไว้อย่างดี เป็นบ้านอิฐมุงกระเบื้องหลังใหญ่ ภายในก็ตกแต่งเรียบร้อยเสียด้วย ดีกว่าบ้านบางหลังในเมืองอีก ตระกูลฉินร่ำรวยขนาดนี้เชียวหรือ
“ซี๊ด…”
ฉินเจียวเจียวยังไม่ทันคิดอะไรต่อ ปลายนิ้วก็เจ็บแปลบ เธอถึงได้เห็นว่าตอนเด็ดลูกท้อป่าก่อนหน้านี้ มือถูกขีดเป็นแผลหลายรอย ขณะกำลังจะวางสร้อยคอแล้วเช็ดแผล เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น เลือดที่ไหลจากนิ้วค่อย ๆ ถูกจี้ดอกคามิเลียดูดซับไป
ฉินเจียวเจียวเห็นดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย รีบแงะปากแผลให้เลือดไหลลงบนจี้มากขึ้น
จี้ดอกคามิเลียที่เดิมหม่นมัวไร้ประกายกลับค่อย ๆ เปล่งแสงนวลใสขึ้นต่อหน้าต่อตา กลีบดอกมีลวดลายชัดเจน งดงามเก่าแก่และลึกลับ เพียงชั่วพริบตา ภาพตรงหน้าฉินเจียวเจียวก็พร่าเลือน สิ่งรอบตัวแปรเปลี่ยนไปทันที เธอมาอยู่ในมิติส่วนตัวแห่งหนึ่ง
ใต้เท้าเป็นดินดำร่วนซุยอุดมสมบูรณ์ ข้าง ๆ มีบ่อน้ำใสสะอาดจนมองเห็นก้นบ่อ น้ำใสเป็นประกาย ฟองเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย
นี่มัน…มิติธารวิญญาณในตำนาน!
ดวงตาฉินเจียวเจียวสว่างวาบ เธอรีบเข้าไปดื่มน้ำธารวิญญาณหนึ่งอึก ร่างกายที่อ่อนล้าอยู่พลันผ่อนคลายขึ้นทันที
“ฮ่า ๆ ๆ…”
ก่อนหน้านี้เธอยังกังวลที่ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ต้องตาย แต่ตอนนี้มีมิติธารวิญญาณอยู่ในมือ ก็พอจะมีหลักประกันแล้ว ทว่าเมื่อนึกถึงเนื้อหาในนิยายต้นฉบับ ฉินเจียวเจียวก็อดโมโหไม่ได้ มิน่าฉินเป่าจูถึงเป็นนางเอก ถ้าเธอไม่ได้มาอยู่ที่นี่ เจ้าของร่างเดิมก็คงกระโดดน้ำตาย ส่วนสร้อยคอเส้นนั้นก็จะตกอยู่ในมือฉินเป่าจูตลอดไป ไม่แน่ว่ามิตินี้อาจกลายเป็นของฉินเป่าจูด้วยซ้ำ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฉินเจียวเจียวก็รู้สึกเศร้าแทนเจ้าของร่างเดิม ขณะเดียวกันก็ตัดสินใจเงียบ ๆ ว่าจะทวงความยุติธรรมให้เธอแน่นอน
หลังเดินสำรวจมิติรอบหนึ่ง ฉินเจียวเจียวก็นึกขึ้นมาแล้วลองท่องคำว่า “ออกไป” ในใจ เพียงชั่วพริบตา เธอก็กลับมาอยู่ในห้องอีกครั้ง สิ่งแรกที่ทำคือแบมือออกเพื่อดูสร้อยคอจี้ดอกคามิเลีย แต่กลับพบว่าฝ่ามือว่างเปล่า มีเพียงไฝแดงเม็ดหนึ่งเพิ่มขึ้นมาบริเวณข้อมือ รูปร่างเหมือนดอกคามิเลียจิ๋วพอดี
ฉินเจียวเจียวเข้าใจได้ในทันที
ที่แท้สร้อยคอหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเธอแล้ว ไฝแดงรูปดอกคามิเลียอันเป็นเอกลักษณ์นี้ก็คือกุญแจที่ทำให้เธอเข้าออกมิติธารวิญญาณได้ทุกเมื่อ เธอลองใช้ความคิดอีกครั้ง แล้วกลับเข้าไปในมิติทันที ก่อนจะออกมาอีกครั้งในภายหลัง
แววดีใจพาดผ่านดวงตาฉินเจียวเจียว เธอตั้งใจจะแอบหาเมล็ดธัญพืชกับเมล็ดผักมาสักหน่อย แล้วหว่านลงในดินดำของมิติ รอให้พืชผลเติบโตเต็มพื้นที่ ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่แล้ว
ระหว่างที่ฉินเจียวเจียวกำลังวางแผน เสียงเยี่ยอวี้เฟิ่งก็ดังมาจากนอกประตู
“นังเด็กเหลือขอ! หลบอยู่ในห้องทำไม รีบออกมากินข้าว!”
เสียงตะโกนเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แม้จะมีประตูไม้กั้นอยู่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความเป็นปรปักษ์ที่พุ่งเข้ามา
ฉินเจียวเจียวกดความคิดในใจลง แล้วผลักประตูเดินออกไป
คนอื่น ๆ นั่งประจำโต๊ะกันหมดแล้ว สีหน้าของเยี่ยอวี้เฟิ่งกับฉินเป่าจูต่างดูแย่มาก ทั้งคู่มองฉินเจียวเจียวราวกับอยากฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ มีเพียงฉินอ้ายหมินที่ยังสีหน้าเป็นปกติ เขาพูดว่า “นั่งลง กินข้าวเถอะ”
ฉินเป่าจูนั่งลงแล้วเริ่มกินทันที เธอหิวจริง ๆ ไม่นานก็กินข้าวหมดไปชามใหญ่ ขณะที่ลุกขึ้นเตรียมจะไปตักข้าวเพิ่มในครัว ฉินอ้ายหมินก็รินน้ำให้เธอแก้วหนึ่ง “กินช้า ๆ ระวังจะสำลัก”
ฉินเจียวเจียวเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ หลังรับแก้วน้ำมา เธอกะว่าจะจิบสักนิดให้พ้น ๆ ไป แต่ทันทีที่ปลายจมูกเข้าใกล้แก้ว กลิ่นจาง ๆ สายหนึ่งก็ลอยเข้าจมูก วินาทีต่อมา สมุนไพรหลายชนิดก็ผุดขึ้นในความคิดของเธอ ทั้งหญ้าสงบจิต บุปผาลวงเสน่หา และเถาวัลย์ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง
รูม่านตาฉินเจียวเจียวหดวูบ แผ่นหลังชุ่มเหงื่อเย็นละเอียดในพริบตา
ฉินอ้ายหมินวางย เธอจริง ๆ ด้วย!
แต่ไม่นาน เธอก็รู้สึกประหลาดใจ เพียงแค่ดมกลิ่นก็รู้ได้ว่ามีสมุนไพรอะไรอยู่ในน้ำบ้าง ก่อนหน้านี้แม้เธอจะมีพรสวรรค์โดดเด่น แต่ก็ยังทำไม่ได้ถึงขนาดนี้ ทว่าตอนนี้กลับมีความสามารถแบบนี้แล้ว
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น ปัญหาคือจะจัดการน้ำแก้วนี้อย่างไรดี
ฉินเจียวเจียวยังไม่ทันคิดต่อ ฉินเป่าจูก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “พ่อ ทำไมรินน้ำให้พี่คนเดียว ไม่รินให้หนูล่ะ หรือว่าพ่อรักพี่มากกว่า” พูดจบ เธอก็มองฉินอ้ายหมินด้วยสีหน้าแง่งอน “พ่อ เมื่อก่อนพ่อรักหนูที่สุดไม่ใช่เหรอ”
ฉินเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็ยกมุมปากขึ้น ก่อนวางแก้วน้ำตรงหน้าฉินเป่าจูตามน้ำ “หึ… แค่แก้วเดียวยังจะมาแย่งกับฉัน งั้นเอาไปเลย จะได้ไม่ต้องหาว่าพี่อย่างฉันรังแกเธออีก” พูดจบ ฉินเจียวเจียวก็ไม่กินข้าวต่อ วางชามกับตะเกียบลงแล้วกลับเข้าห้องไปทันที