หลังกลับเข้าห้อง ฉินเจียวเจียวก็ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอย่างละเอียด จึงเพิ่งพบว่าตั้งแต่อายุสิบหกสิบเจ็ดปี ท่าทีที่ฉินอ้ายหมินมีต่อเธอก็เริ่มแปลกไป เมื่อนึกถึงน้ำแก้วนั้นเมื่อครู่ เธอก็ยิ่งสงสัยจนเหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง
ตอนนี้ฉินเจียวเจียวได้แต่โทษตัวเองที่อ่านนิยายไปแค่ตอนต้น ไม่รู้เลยว่าเนื้อเรื่องจะดำเนินต่อไปอย่างไร แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ต้องทำให้แน่ใจว่าตัวเองปลอดภัย คิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงตัดสินใจไปหาคุณย่าฉินที่อยู่ตรงหัวหมู่บ้าน
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฉินเจียวเจียวก็เก็บข้าวของเล็กน้อยก่อนออกจากห้อง
ฉินอ้ายหมินเห็นลูกสาวคนโตเดินออกไป จึงถามเสียงเย็นว่า “ป่านนี้แล้ว จะไปไหน?”
ฉินเจียวเจียวตอบอย่างสงบว่า “หนูจะไปหาคุณย่าค่ะ ก่อนหน้านี้คุณย่าเป็นห่วงเรื่องแต่งงานของหนูมาตลอด ตอนนี้หนูถอนหมั้นแล้ว ก็ควรไปบอกท่านสักหน่อยค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินอ้ายหมินก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ “ได้ งั้นไปเยี่ยมคุณย่าแล้วก็รีบกลับมาล่ะ”
ฉินเจียวเจียวรับคำส่ง ๆ แล้วออกจากบ้านไป
คุณย่าฉินอาศัยอยู่ตามลำพังในบ้านเก่าของตระกูลฉินตรงหัวหมู่บ้าน ปกติไม่เคยเข้ามายุ่งเรื่องจุกจิกของครอบครัวฉิน ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คุณปู่ฉินเสียไปนานแล้ว เดิมทีคุณย่าฉินอยู่กับฉินอ้ายหมิน แต่หลังจากฉินอ้ายหมินแต่งงานกับเยี่ยอวี้เฟิ่ง คุณย่าฉินก็ย้ายไปอยู่บ้านเก่าและอยู่คนเดียวเรื่อยมา ปกติไม่ไปมาหาสู่กับลูกชายและลูกสะใภ้ มีเพียงบางครั้งที่บังเอิญพบเจ้าของร่างเดิมในหมู่บ้าน จึงจะกำชับสักสองสามคำ เพราะอย่างนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับคุณย่าฉินจึงยังถือว่าใช้ได้
หลังฉินเจียวเจียวออกไป ฉินอ้ายหมินก็หันขวับไปมองฉินเป่าจู เห็นเธอกำลังจะยกน้ำแก้วนั้นขึ้นดื่ม เขาก็ปัดแก้วในมือเธอหล่นดังเพียะ
“พ่อ...”
ฉินเป่าจูมองฉินอ้ายหมินอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาแดงก่ำขึ้นทันที “หนูแค่อยากดื่มน้ำสักแก้ว ทำไมพ่อต้องทำแบบนี้ด้วย เมื่อกี้พ่อไม่ได้ทำกับฉินเจียวเจียวแบบนี้สักหน่อย”
ฉินอ้ายหมินถลึงตาใส่ลูกสาวคนเล็ก ก่อนจะกลับเข้าห้องไปอย่างหัวเสีย
เมื่อเห็นพ่อเป็นแบบนั้น ฉินเป่าจูก็กลั้นอารมณ์ไม่ไหวอีกต่อไป เธอหันไปซบอกแม่ สะอื้นพลางฟ้องว่า “แม่คะ พ่อเป็นอะไรไปคะ เมื่อก่อนไม่เคยดุหนูเลย ทำไมตอนนี้กลับไปดีกับฉินเจียวเจียวล่ะคะ”
เยี่ยอวี้เฟิ่งลูบหลังลูกสาวเบา ๆ เพื่อปลอบโยน ทว่าในมุมที่ฉินเป่าจูมองไม่เห็น แววตาของเธอกลับหม่นมืดขณะมองตามทิศทางที่ฉินอ้ายหมินจากไป
อีกด้านหนึ่ง หนิงชวนกลับถึงบ้านด้วยความขุ่นใจ “พ่อ แม่ ผมกลับมาแล้วครับ”
พ่อหนิงกับแม่หนิงมองหน้ากัน ก่อนเอ่ยถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านฉินวันนี้ “ลูกถอนหมั้นกับฉินเจียวเจียวแล้วจริง ๆ เหรอ?”
หนิงชวนพยักหน้า “ครับ เราถอนหมั้นกันแล้ว ผมชอบเป่าจู ยังไงก็ไม่แต่งงานกับฉินเจียวเจียว อีกสองวันเราค่อยไปสู่ขอที่บ้านฉินครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่หนิงก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ
“เสี่ยวชวน แม่รู้ว่าลูกชอบเป่าจู แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะไปสู่ขอ รอให้ข่าวลือซาลงกว่านี้แล้วค่อยไปก็ยังไม่สาย วันนี้พวกเราไม่ได้ไปบ้านฉินก็จริง แต่ก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่นั่นแล้ว เรื่องที่ลูกถอนหมั้นกับฉินเจียวเจียวเพราะฉินเป่าจู เพื่อนบ้านก็เล่าให้ฟังกันหมด ชื่อเสียงของลูกสองคนตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก รออีกหน่อยเถอะ”
พ่อหนิงพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าเคร่งขรึม “ใช่ ช่วงนี้ลูกตั้งใจทำงานไปก่อน รอข่าวลือในหมู่บ้านเงียบลงแล้ว พวกเราค่อยปรึกษาเรื่องแต่งงานกันใหม่”
หนิงชวนก็รู้ว่าพ่อแม่พูดมีเหตุผล จึงได้แต่พยักหน้าอย่างหงอย ๆ ยอมตกลง
ตอนนั้นฉินเจียวเจียวมาถึงบ้านเก่าของตระกูลฉินแล้ว “คุณย่าคะ...” เธอเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ ฉินเจียวเจียวขมวดคิ้วเล็กน้อย รีบผลักประตูเข้าไป พอเดินถึงห้องนอน กลิ่นอับหนักอึ้งก็ปะทะเข้ามา
“คุณย่าคะ!”
คุณย่าฉินนอนหลับตาอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือด หายใจหอบถี่ ฉินเจียวเจียวใจหายวาบ รีบเข้าไปข้างเตียงแล้วจับชีพจรให้คุณย่า ทันทีที่ปลายนิ้วแตะชีพจร อาการเจ็บป่วยที่สอดคล้องกับชีพจรก็ปรากฏชัดขึ้นในหัว ปอดร้อนอักเสบอย่างรุนแรง ทั้งยังมีอาการอ่อนเพลียและพลังพร่อง เป็นมานานแล้ว หากปล่อยไว้อีกก็มีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นอาการหนักและเป็นอันตรายถึงชีวิต
ฉินเจียวเจียวชะงักไป เธอเคยมีฝีมือด้านการแพทย์ไม่เลวก็จริง แต่ตอนนี้ใช้เวลาเพียงสองวินาทีก็วินิจฉัยอาการของคุณย่าฉินได้อย่างละเอียด นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เป็นเพราะมิติพิเศษ!
ตั้งแต่ได้มิติพิเศษมา เธอก็แค่ดมก็แยกสมุนไพรนานาชนิดได้ และเพียงจับชีพจรก็รู้ถึงอาการป่วยของคนไข้
แต่ฉินเจียวเจียวไม่มีเวลามาดีใจ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคืออาการป่วยของคุณย่าฉิน น่าเสียดายที่เธอไม่มียาติดตัว จึงทำได้เพียงพาคุณย่าไปโรงพยาบาล ก่อนออกเดินทาง ฉินเจียวเจียวป้อนน้ำพุวิญญาณให้คุณย่าก่อน แล้วจึงรีบออกไปทันที
“เจียว...เจียวใช่ไหม?”
ฉินเจียวเจียวเพิ่งแบกคุณย่าฉินขึ้นหลัง อีกฝ่ายก็ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ
ฉินเจียวเจียวพยักหน้า “หนูเองค่ะคุณย่า อย่ากลัวนะคะ หนูจะพาคุณย่าไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
คุณย่าฉินยกมือห้าม เสียงแหบพร่าว่า “ไม่ต้อง...ไม่ต้องเสียเงิน...อดทนหน่อยก็หาย...”
“ทนไม่ได้ค่ะ!”
ฉินเจียวเจียวพูดหนักแน่น “คราวนี้คุณย่าป่วยหนักมาก ต้องไปโรงพยาบาลค่ะ” แต่ตอนนั้นเองเธอถึงได้รู้ตัวว่าไม่ได้พกเงินไปด้วย ถ้าไปโรงพยาบาลทั้งอย่างนี้อาจตรวจรักษาไม่ได้ เธอกำลังลังเลว่าจะกลับไปขอเงินจากฉินอ้ายหมินดีหรือไม่ คุณย่าฉินก็ชี้ไปที่หมอน “ตรงนั้นมีเงิน เอาไปให้หมด”
เมื่อเห็นหลานสาวคนโตมีสีหน้าร้อนใจ คุณย่าฉินก็ทำตามคำพูดของเธอโดยไม่รู้ตัว
ฉินเจียวเจียวได้ยินแล้วก็รีบยกหมอนขึ้น หยิบผ้าเช็ดหน้าที่ห่อเงินไว้ออกมาจากข้างใต้ ยัดใส่กระเป๋าแล้วรีบแบกคุณย่าออกจากบ้าน
คุณย่าฉินมองหลานสาวคนโตแบกตัวเองวิ่งเหยาะ ๆ แล้วเอ่ยว่า “ไป...ไปหาต้าจู้บ้านข้าง ๆ ให้เขาพาเราไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินเจียวเจียวก็มองคุณย่าอย่างประหลาดใจ
ต้าจู้ที่คุณย่าฉินพูดถึงคือเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน ปกติฉินเจียวเจียวไม่เคยเห็นคุณย่าติดต่อกับเขา แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไร แบกคุณย่าไปบ้านข้าง ๆ ทันที
หนิวต้าจู้เห็นฉินเจียวเจียวแบกคุณย่าฉินมาหาก็มีสีหน้าตกใจ “นี่...เกิดอะไรขึ้น?”
“เลขาธิการหนิว คุณย่าหนูป่วย ต้องไปโรงพยาบาล คุณช่วยพาพวกเราไปได้ไหมคะ?”
หนิวต้าจู้ได้ยินดังนั้นก็รีบตอบ “ไปสิ ฉันจะพาพวกเธอไปเดี๋ยวนี้” พูดพลางก็รีบเรียกลูกชายให้ไปเตรียมเกวียนวัว ทั้งยังให้ภรรยาปูฟูกเก่าลงบนเกวียน
ฉินเจียวเจียวประคองคุณย่าฉินขึ้นเกวียน จากนั้นก็ไปส่งคุณย่าที่โรงพยาบาลพร้อมกับหนิวต้าจู้
“คุณหมอ ช่วยดูคุณย่าหนูหน่อยค่ะ!”
แพทย์เวรกลางคืนรีบเข้ามาตรวจคุณย่าฉินแล้วสั่งให้นอนโรงพยาบาลทันที “อาการของคุณย่าคงเป็นมาหลายวันแล้วใช่ไหม ทำไมคนในครอบครัวถึงเพิ่งพามาส่งตอนนี้?”
หนิวต้าจู้ได้ยินแล้วก็มีสีหน้ารู้สึกผิด “โทษผมเอง เมื่อวานกับวันนี้ผมไม่ได้ไปเยี่ยมคุณป้าเลย”
ฉินเจียวเจียวเองก็รู้สึกผิดไม่น้อย แต่ไม่ได้แก้ตัวอะไร เธอเพียงขอให้หมอรีบจัดการเรื่องรับไว้รักษา แล้วให้ยาแก่คุณย่าฉิน
“ไม่ต้องห่วง ทางเราจะจัดการให้”