ความเงียบสงัด
ความเงียบสงัดราวกับความตาย
สีหน้าบนตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าในที่สุดก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่
มุมปากที่ฉีกกว้างจนถึงโคนหูกระตุก รูม่านตาดำเท่าเข็มหมุดหดขยายไม่หยุด
ให้ตายเถอะ ใครกันแน่ที่เป็นตัวประหลาด?!
ทำไมถึงได้อาถรรพ์ขนาดนี้วะ???
ในเวลานี้ ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ารู้สึกน้อยใจขึ้นมาด้วยซ้ำ
นั่นเป็นเพราะมันได้พบภูเขาที่สูงที่สุดและแม่น้ำที่ยาวที่สุดบนเส้นทางแห่งความอาถรรพ์ จึงเกิดเป็นความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง
ส่วนฉีเสียไม่มีเวลาสนใจสิ่งอื่น หลับตาลงลิ้มรสอย่างละเอียด
ก้อนเนื้อไหลรูดลงไปตามหลอดอาหาร ผนังหลอดอาหารที่ถูกพลังประหลาดดัดแปลงไม่กลัวเศษกระดูกอันแหลมคมเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย
เนื้อเน่าเลื่อนลงไปในกระเพาะ ไม่นานนัก ทั้งเนื้อทั้งกระดูกก็กลายเป็นหมอกดำอาถรรพ์เข้มข้นหลอมรวมเข้ากับร่างของฉีเสีย
"โคตรจะฟิน...ฟินสุด ๆ ไปเลย!!!"
ฉีเสียรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายเย็นเฉียบลื่นไหลเคลื่อนไปมาตามกล้ามเนื้อและเส้นเลือด นำความรู้สึกแห่งพลังและการควบคุมที่เขาไม่เคยมีมาก่อนมาให้ จนตัวเขาสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความฟิน
เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกสุดยอดแบบนี้มาก่อน!
"โอ้โฮ้โฮ้โฮ้~~"
[เขา...นี่กินแบบฟินไปแล้วเหรอ???]
[ผมไม่ไหวแล้ว ผมทำบาป ผมไม่ควรดูถ่ายทอดสดตอนกำลังกินข้าว]
[ยัยนี่เป็นตำนานนักกินจริง ๆ หิวขนาดนี้ยังกินลงได้]
[ไม่ว่าจะคาวหรือเหม็น พอเข้าปากก็เป็นเนื้อทั้งนั้นน่ะ...]
แกร็ก——!
เสียงขาเก้าอี้ถูกับพื้นอันแหลมคมดึงความสนใจของฉีเสียกลับมา
ลืมตาขึ้นก็เห็นชายแว่นกับหญิงสาวคนนั้นถอยห่างจากเขาไปไกลกว่าเดิม สีหน้าของทั้งสองคนเต็มไปด้วยสีหน้าแปลกประหลาดเกินจะบรรยายมองมาที่เขา เหมือนกำลังมองพวกโรคจิตที่น่าสะพรึงกลัว
"แอะแอะ ๆ ขอโทษที วางมาดไปหน่อย"
ฉีเสียไอเบา ๆ ทำเป็นจัดคอเสื้อเช็ดมุมปาก แล้วมองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง:
"ขอบคุณสำหรับอาหาร อิ่มไม่เต็มที่ ขอถามว่ายังมีอีกไหม?"
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า:"...หมดแล้ว"
"เฮ้อ..." ฉีเสียสีหน้าเปลี่ยนทันที ฉายแววรังเกียจและไม่พอใจออกมาความผิดหวัง
"..."
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าแทบจะตะโกนออกมา: ผิดหวังอะไรนักหนากัน!!!
"ช่างเถอะ ได้แค่นี้ก็พอประทัง..."
ฉีเสียพึมพำกับตัวเอง
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าไม่รู้ว่าฉีเสียพึมพำอะไร ไม่รู้ด้วยว่า"ได้แค่นี้"ที่เขาพูดหมายถึงอะไร
ตอนนี้มันแค่อยากอยู่ให้ไกลจากเจ้าหมอนี่
ปฏิกิริยาของเจ้าหมอนี่ผิดปกติเกินไป ตัวมันเองที่เป็นสิ่งประหลาดยังรู้สึกว่ามันอาถรรพ์
ก้อนเนื้อนั่นเป็นวัตถุดิบอาถรรพ์บำรุงร่างกายที่มันตั้งใจทำขึ้นมาอย่างยากลำบาก เดิมทีมันตั้งใจจะกินเอง ที่แท้ก็เสียให้เจ้าหมอนี่ไปฟรี ๆ
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ารู้สึกสับสนขึ้นมาในตอนนี้
มันเข้ามาในดันเจี้ยนนี้มานานแล้ว เคยฆ่าผู้เข้าร่วมมากมายนับไม่ถ้วน
การแสดงออกของผู้เข้าร่วมพวกนั้นมีไม่กี่แบบ
บางคนก็พังทลายตั้งแต่แรก บางคนเป็นคนแกร่งกล้าสุดขีดฝืนทนความเจ็บปวดรุนแรงเพื่อตอบสนองความต้องการของมัน แต่ในฐานะมนุษย์ การต่อต้านทางร่างกายเป็นสิ่งที่แทบจะเอาชนะไม่ได้
ทุกครั้งที่ยื่น"ของขวัญ"พวกนี้ให้ ผู้เข้าร่วมจะอาเจียน พังทลาย
จากนั้นมันก็จะได้เพลิดเพลินกับความกลัวของผู้เข้าร่วม พร้อมกับทำอีกฝ่ายเป็น"ของขวัญ"ชิ้นใหม่
เว้นแต่ว่าเจ้าหมอนี่!
เจ้าหมอนี่ไม่ใช่มนุษย์เด็ดขาด!
แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งประหลาดที่ไม่มีสมอง
ฉันฆ่าเธอไม่ได้ แล้วฉันจะฆ่าคนอื่นไม่ได้เหรอ?
"ร้อง...เพลง ร้อง...เพลง ร้องเพลงส่งผ้าเช็ดหน้า~~"
หยิบผ้าเช็ดหน้า made จากหนังคนขึ้นมา ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าก็ยังคงก้าวเท้าเบา ๆ วนไปรอบโต๊ะกลมต่อไป
มันจงใจเดินไปมาใกล้ ๆ ผู้เข้าร่วมอย่างยิ่ง เพื่อกดดันทางจิตใจ
กลวิธีนี้เห็นได้ชัดว่าได้ผลดีมาก
ชายแว่นเกร็งกล้ามเนื้อ แขนที่วางบนโต๊ะสั่นเล็กน้อย ส่วนหญิงสาวยิ่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ กอดแขนตัวเอง ปากฟันสั่นระรัวไม่หยุด
[รอบที่สองของเกมเริ่มแล้ว ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะเลือกใคร]
[ยังไงก็ไม่ใช่ไอ้โรคจิตโลลิคอนนั่นแน่นอน สิ่งประหลาดมีความฉลาดระดับหนึ่ง ยิ่งระดับสูงก็ยิ่งฉลาด ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ารู้ว่าฆ่าเจ้านั่นไม่ได้ ก็ต้องเลือกคนอื่น]
[เฮ้อ...เห็นได้ชัดว่าตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าถูกเจ้านั่นยั่วโมโห ข้อเรียกร้องและของขวัญต่อไปนี้ คง...]
[คนที่เหลืออีกสองคน คงไม่มีทางรอดแล้ว]
[ไอ้โลลิคอนนั่นก็จริง ๆ เลย ไม่มีความสามัคคีเป็นทีม! มีความสามารถก็ไม่รู้จักทำตัวสุภาพ ผ่านก็ผ่านไปแล้วมันจะทำตัวเด่นไปทำไม? ตอนนี้มันยั่วโมโหสิ่งประหลาดแล้ว คนอื่นไม่มีความเป็นไปได้ที่จะรอดชีวิตเลย! เพื่อตัวเองทำร้ายคนสองคน เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว!]
[คุณโง่เหรอ? ดันเจี้ยนอาถรรพ์ ใครจะการันตีความอยู่รอดของตัวเองได้? รอดมาได้คือโชคดี รอดไม่ได้ก็ต้องโทษความสามารถตัวเองไม่พอ]
[จบแล้วจบแล้ว สิ่งประหลาดจะจัดการผู้หญิงคนนั้นแล้ว...]
"เบา ๆ...วางไว้ ตรงหน้า...เด็กน้อย..."
บทเพลงจบลง
ผ้าเช็ดหน้าหนังคนถูกโยนลงบนโต๊ะ ฝั่งใกล้กับหญิงสาว
ใครก็มองออกว่าหญิงสาวคนนี้ใกล้จะพังทลายเต็มที ถ้าโดนเลือกก็ต้องตายแน่นอน
ฟันแหลมในปากตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าขบกันหมุนวนอีกครั้ง เกิดเสียงแกรกกราก น้ำลายคาวโคลนไหลจากมุมปาก
มันอดใจไม่ไหวที่จะลิ้มรสความเจ็บปวดและความสิ้นหวังของมนุษย์แล้ว!
"ไม่...ไม่...อย่านะ... ขอร้องล่ะ ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตาย!!!"
ร่างกายหญิงสาวสั่นเทาไม่เป็นท่า เสียงสั่นเครือร้องไห้อ้อนวอน ที่มุมปากมีรอยเลือดจาง ๆ
นั่นเป็นเพราะในสภาวะหวาดกลัวสุดขีด ฟันที่สั่นระริกเผลอกัดริมฝีปากตัวเองบาดเจ็บ
แต่หญิงสาวไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย หายใจหอบถี่ ๆ มองผ้าเช็ดหน้าหนังคนบนโต๊ะด้วยสายตาสิ้นหวังและหวาดกลัวเต็มตา
"ไม่...ไม่..."
มุมปากตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าฉีกยิ้ม ฟันแหลมเต็มปากขยับใกล้หญิงสาวมากขึ้นเรื่อย ๆ จากลำคอส่วนลึกส่งเสียง"ฮึฮึ"อย่างเพลิดเพลิน
ใช่แล้ว!
แบบนี้แหละ!
เหมือนกับผู้เข้าร่วมคนอื่น ๆ ในอดีตทุกครั้ง!
ดิ้นรนสิ! หวาดกลัวสิ! กลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังช่างหอมหวานเหลือเกิน!!!
ในตอนที่มันกำลังคิดอย่างฟิน ๆ ว่าจะเอาเด็กสาวคนนั้นทำภาพวาดหนังคนหรือกินสด ๆ ดี
ปั๊บ!
มือเรียวขาวยาวข้างหนึ่งคว้าผ้าเช็ดหน้าไว้ได้อย่างรวดเร็ว
หืม?
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าตะลึง ชายแว่นกับหญิงสาวก็ตะลึง ผู้ชมถ่ายทอดสดหลายหมื่นคนก็ตะลึงเช่นกัน
ฉีเสียลุกขึ้นยืน ก้มตัวลงกับโต๊ะ เอื้อมมือข้ามโต๊ะทั้งตัวไปคว้าผ้าเช็ดหน้าหนังคนที่อยู่ตรงหน้าหญิงสาว
"กฎไม่ได้บอกว่าเอาผ้าเช็ดหน้าของคนอื่นไม่ได้นี่นา?"
ฉีเสียยิ้มแล้วพยักหน้าให้หญิงสาวอย่างสุภาพ:
"ถ้าไม่ว่าอะไร ผมขอนำผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ไปได้ไหม?"
พูดเล่น! ของขวัญส่งมาถึงมือแล้ว จะให้ฉันแบ่งให้คนอื่นได้ยังไง?
หญิงสาวตะลึงไปชั่วขณะ พอฟื้นคืนสติก็รีบพยักหน้าแรงราวกับตำข้าว
[เขาอาสารับช่วงถูกเลือกแทนเด็กสาวคนนั้นเหรอ?]
[เป็นอะไรกัน? พวกคุณแปลกใจอะไร? เขาเก่ง จะช่วยปัดเป่าภัยให้คนอื่นก็เป็นเรื่องง่าย ๆ ไม่ใช่เหรอ?]
[คนเมื่อกี้เป็นมือใหม่ใช่ไหม? ดันเจี้ยนอาถรรพ์นี้มีกลไกซ่อนเร้นที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่ ถ้าคนคนหนึ่งอาสารับการโจมตีเป็นครั้งที่สอง ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าจะปลดล็อกข้อจำกัด สามารถเรียกร้องให้ฆ่าคนได้โดยตรง และความยากในการรับ"ของขวัญ"ก็จะสูงขึ้นด้วย]
[ยังไงสิ่งประหลาดก็มีความฉลาด มันป้องกันไว้ก่อน เผื่อมีคนเก่ง ๆ พาคนอื่นนอนตุนำโชคไปเรื่อย ๆ ไงล่ะ ไอ้โลลิคอนนั่นคงเป็นมือใหม่เหมือนกัน ไม่รู้จักกฎซ่อนเร้นนี้]
[ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว แค่นี้เอง ก็ทำให้อุ่นใจสุด ๆ เลยว่ะ!!! เยี่ยมไปเลยไอ้โลลิคอน!!!]
[เยี่ยมไปเลยไอ้โลลิคอน!]
[เยี่ยมไปเลยไอ้โลลิคอน!]
...
...
ในเวลานี้ ในดันเจี้ยนอาถรรพ์ ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ามองฉีเสียอาสาหยิบผ้าเช็ดหน้าไป ก่อนจะตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าก็ยิ่งทวีความน่ากลัว
คิดจะปล่อยเธอไว้สักตั้ง ที่แท้ก็มาหาเรื่องตายเอง!
มันยื่นมือออกมา พูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาแต่คำพูดชวนขนลุก:
"ขอหน่อย~หัวใจของเธอ~"