[ข้าหัวใจเลย?!]
[จริงด้วย เงื่อนไขที่ให้ตายแน่ๆ]
[ไม่ตายหรอกมั้ง? เขาสร้างนิ้วขึ้นมาใหม่ได้ หัวใจก็น่าจะสร้างใหม่ได้เหมือนกัน?]
[หยุดล้อเล่นเถอะ สองอย่างนี้ต่างกันเกินไป หัวใจเป็นอวัยวะสำคัญของร่างกาย การควักหัวใจออกมาแทบจะตายทันที และการสร้างหัวใจขึ้นมาใหม่ในสภาวะที่ตายแล้ว ระดับนั้นต้องใช้สกิลอาถรรพ์ระดับซีเท่านั้นถึงจะทำได้]
[ในดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่แบบนี้ มีผู้เข้าร่วมที่มีสกิลอาถรรพ์ก็ถือว่าหายากมากแล้ว จะไปมีผู้เข้าร่วมที่มีความสามารถระดับซีได้ยังไง]
[คราวนี้ไอ้หนูนี่ตายแน่ๆ เลยว่ะ...]
ในเวลานี้ ฉีเสียมองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าที่เอื้อมมือมายื่นให้พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าขนลุก สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีนัก
ดวงตาของตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าเป็นประกาย
สมกับที่คิด! ความสามารถในการงอกใหม่ของมันไม่แข็งแกร่งขนาดนั้น!
มันบอกแล้วไง ต่อให้ตัวเองจะดุดันแค่ไหนก็เป็นแค่ดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่ จะไปเจอคนที่เกินเหตุขนาดนี้ได้ยังไง...
เพียงเห็นฉีเสียสีหน้าไม่สู้ดีนัก จ้องมองใบหน้าเล็กๆ ของตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาอย่างลำบากใจว่า:
"เอ่อ... ขอโทษที่ล่วงเกินนะ... ถึงแม้ฉันอาจจะดูวิปริตไปบ้างเล็กน้อย แต่ฉันไม่มีความสนใจในด้านนั้นกับเธอจริงๆ..."
ดันเจี้ยนอาถรรพ์นี้วิปริตขนาดนี้เลยหรอ?
ยังมีบังคับให้มีความรักอีก?
แต่คนกับผีต่างกัน เธอแบบนี้ฉันกัดไม่ลงจริงๆ นะ!
ฉีเสียพึมพำกับตัวเอง ไม่ได้สังเกตเลยว่าตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าเริ่มชะงักงัน แล้วก็ค่อยๆ ดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ
ฉันเอาใจของแก! หัวใจไง!
รอยยิ้มบนใบหน้าตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าพังทลาย เสียงที่ไร้เดียงสากลายเป็นเสียงคำรามต่ำๆ เหมือนสัตว์ร้าย ทำเอาฉีเสียตกใจ
"เอ๊ะ! รู้แล้วๆ จะตะโกนดังขนาดนั้นทำไมกัน ทำให้ตกใจหมดเลย จริงๆ เลย"
ฉีเสียปิดหู สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
"ก็เพราะเธอพูดไม่ชัดฉันถึงคิดไปไกลเองนี่นา บ้าไปแล้ว"
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าค่อยๆ เบิกตากว้าง
เธอด่าฉัน? คนปกติใครเขาคิดไปทางนั้นกัน?!
ห้องถ่ายทอดสดมองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าที่สีหน้าแทบจะแตกสลายกับฉีเสียที่สีหน้าเหนื่อยหน่าย
[เกิดอะไรขึ้น?]
[ไม่รู้สิ เสียงเบาไป ไม่ได้ยินว่าไอ้หนูนั่นพูดอะไร แต่ไอ้หนูนี่ทำให้ปีศาจเสียเซลฟ์ได้ก็สุดยอดจริงๆ ว่ะ]
[ทุกคนอย่าโพสต์เลย ฉันอ่านปากออก ให้ฉันแปลให้]
ฉีเสีย: "ก็เธอพูดไม่ชัดเองนี่นา"
[ก็เธอไม่ยอมเปิดใจเองนี่นา]
ฉีเสีย: "อย่าขี้ใจแคบสิ ให้ฉันด่าเธอหน่อยจะเป็นไรไป"
[อย่าขี้ใจแคบสิ ให้ฉันจับเธอหน่อยจะเป็นไรไป]
ฉีเสีย: "ระวังตัวด้วยนะ ถ้าทำให้ฉันโกรธ ฉันทำได้ทุกอย่างเลย"
[ที่รัก ระวังตัวด้วยนะ ถ้าทำให้ฉันโกรธ ฉันทำได้ทุกอย่างเลย]
ห้องถ่ายทอดสดเงียบไปชั่วขณะ แล้วก็ระเบิดขึ้นมาทันที
[เชี่ย!!!]
[พูดไม่ออกเลย โลลิคอนเก่งมาก]
[อาตมาจะนิพพานที่นี่วันนี้แล้ว นี่มันยังเป็นโลกมนุษย์อยู่หรือเนี่ย?]
[ฉันดูปีศาจถ่ายทอดสดมาหลายปี ผ่านดันเจี้ยนมาหลายที่ เห็นคนที่ยั่วปีศาจก็เยอะ แต่คนที่แกล้งปีศาจนี่เห็นเป็นครั้งแรก ฉันขอยกให้เป็นที่สุดเลย]
ในขณะเดียวกัน การถ่ายทอดสดก็ถูกแชร์ออกไปในรูปแบบต่างๆ บนเว็บบอร์ดอย่างมากมาย
จำนวนผู้ชมเดิมที่มีเพียงประมาณหนึ่งหมื่นคน พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนเกือบถึงหนึ่งแสนคน
ทุกคนอยากมาดูว่า ไอ้เทพบ้าๆ คนไหนที่เล่นดันเจี้ยนอาถรรพ์เหมือนเกมกาลาเกม
ในดันเจี้ยน ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าที่สีหน้าบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วยิ้มอย่างชั่วร้ายมองฉีเสีย:
"ตัวตลกก็คือตัวตลก ต่อให้ปากดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ในห้าวินาที ถ้าแกไม่สามารถเอาหัวใจออกมาได้ แกก็จะอยู่เป็นเพื่อนฉันเล่นเกมไปตลอดกาล..."
มันวางแผนไว้แล้ว จะควักไส้ของฉีเสียออกมาทำเป็นตุ๊กตาหนังคน และจะทำให้เขายังมีชีวิตอยู่ เพื่อให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บรรยายไม่ถูกตลอดเวลา!
"หัวใจหรอ..."
ฉีเสียพยักหน้า สีหน้าเป็นปกติ อ้าปากกว้างในมุมที่ดูน่ากลัวอย่างมาก ยกมือขวาสอดเข้าไปในปาก
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า: ???
เดี๋ยวนะ???
ท่าทางนี้ทำไมดูคุ้นๆ จัง?!
วินาทีถัดมา แขนของฉีเสียก็ถูกดึงออกมา ยื่นไปตรงหน้าตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า
"นี่ไง เอาไปสิ"
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าค่อยๆ ก้มหน้าลง
เพียงเห็นฝ่ามือสีขาวที่กางออกของฉีเสียเต็มไปด้วยเลือด กลางฝ่ามือมีก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่ ยังมีไอน้ำอุ่นๆ ลอยขึ้นมาเล็กน้อย
ตุบๆ ตุบๆ...
ก้อนเนื้อนั้นยังเต้นอยู่...
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ารู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่พุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงกระหม่อม ทำให้มันรู้สึกขนหัวลุก ขนตามตัวตั้งชัน ทั้งที่จริงๆ แล้วปีศาจไม่ได้มีปฏิกิริยาทางร่างกายแบบนี้
"เป็นอะไรไป"
มองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าที่นิ่งงัน ฉีเสียหรี่ตาลง
เจ้าตัวนี้คงไม่คิดจะเบี้ยว ไม่ให้ของขวัญมันหรอกนะ?
แบบนั้นไม่ได้!
เขาอธิษฐานอย่างหนักหน่วงมาหนึ่งปี กว่าจะได้เข้ามาในดันเจี้ยนอาถรรพ์ ก็เพื่อหาสิ่งของอาถรรพ์เพิ่มเติม!
ตอนนี้เจ้านี่กลับคิดจะเบี้ยว!?
แกจะเอาไหมไม่เอา?
สายตาของฉีเสียที่นิ่งสงบราวกับน้ำในบ่อ จ้องเขม็งไปที่ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า น้ำเสียงที่สงบนิ่งแฝงไว้ซึ่งความหนาวเหน็บที่ชวนขนลุก
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ากลืนน้ำลาย รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยเห็นสายตาที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน ในชั่วขณะหนึ่งก็ไม่กล้าขยับตัว
"เอาไป!!!"
ฉีเสียตวาดออกมาอย่างกะทันหัน ทำเอาตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าตัวสั่นไปทั้งตัว รีบรับก้อนเนื้อที่ยังเต้นอยู่นั้นไป
"ฉันเอา... ฉันเอาก็ได้..."
มันตอบรับเสียงอ่อยๆ ราวกับว่าหัวใจนี้ไม่ใช่สิ่งที่มันต้องการ แต่เป็นฉีเสียที่ยัดเยียดให้มันต่างหาก
ห้องถ่ายทอดสดตอนนี้เริ่มชาชินไปแล้ว
[ฉันว่าโลกนี้มันกลับด้านแล้วสินะ...]
[กลั่นแกล้งปีศาจอีกแล้ว พระเจ้า]
[สวัสดีทุกคน ฉันเพิ่งเข้ามา มีคนบอกฉันว่าที่นี่มีของดีๆ ให้ดู ขอถามหน่อยว่านี่คือดันเจี้ยนอาถรรพ์ของปีศาจตัวไหน ตัวที่กำลังบังคับเด็กผู้หญิงกินหัวใจนั่นใช่ไหม?]
[เจ้าตัวน่ากลัวนี่มันเข้าไปในดันเจี้ยนมือใหม่ได้ยังไง? แค่สกิลงอกใหม่ระดับซีขั้นต่ำ ก็เพียงพอให้เขาได้รับการรับรองเป็นนักเดินดันเจี้ยนอาถรรพ์ระดับต้นได้แล้วไม่ใช่หรอ?]
[เพียงพอแน่นอน สกิลอาถรรพ์ประเภทช่วยชีวิตที่หายากแบบนี้มีประโยชน์มากในดันเจี้ยนอาถรรพ์]
[เจ้านี่เป็นมือใหม่จริงหรอ? เป็นลูกหลานตระกูลใหญ่หรือองค์กรใหญ่หรือเปล่า?]
[บังเอิญเข้าดันเจี้ยนของตระกูลสวรรค์? คราวนี้ชัวร์แล้ว]
[ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก นายคิดว่าตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าแค่นี้ก็เป็นดันเจี้ยนมือใหม่ที่ยากที่สุดได้แล้วหรอ? อย่าลืมสิ คราวที่แล้วเด็กน้อยของตระกูลหลี่ตายยังไง เบื้องหลังตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าก็มีคนอยู่นะ]
ในดันเจี้ยน ฉีเสียเห็นตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ารับหัวใจไปแล้ว ถึงได้ยิ้มออกมาอย่างพอใจ แต่ฝ่ามือที่กางออกยังคงยื่นอยู่ตรงหน้าโดยไม่หดกลับ
"ของขวัญของฉันล่ะ?"
ฉีเสียมองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวังนั้น ในสายตาของตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ากลายเป็นการเยาะเย้ย
ราวกับกำลังพูดว่า: ปีศาจก็กลัวเป็นด้วยหรอ?
สิ่งนี้ทำให้มันทนไม่ได้
เพียงเห็นมันยัดหัวใจเข้าปากของมันเอง ฟันที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ บดมันให้แหลกเป็นผงในชั่วพริบตา
"อย่าเพิ่งรีบร้อน นายจะต้องพอใจแน่นอน กับ "ของขวัญ" ชิ้นนี้..."
เสียงอันเย็นชาของตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าดังขึ้น แขนของมันสอดเข้าไปในท้องจากปากอันกว้างใหญ่ แล้วกระชากแมลงสาบตัวหนึ่งที่ดูน่าขนลุกออกมาอย่างแรง
แมลงสาบตัวนี้ใหญ่เท่ากำปั้น ปากแหลมใหญ่และคม หัวที่หุ้มด้วยเปลือกแข็งคล้ายๆ ใบหน้ามนุษย์ปรากฏขึ้นลางๆ แปดขามีลักษณะเหมือนแขนมนุษย์ที่ย่อส่วนลงมา
แมลงสาบตัวนั้นมองฉีเสีย ขยับปากไปมาเหมือนกำลังจะลงมือ เหมือนหิวโซจนทนไม่ไหว รอที่จะกินข้าวมื้อใหญ่
"ขอบใจสำหรับของขวัญนะ อร่อยมาก ฉันก็... เลี้ยงนายด้วย..."
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าโค้งมุมปาก
[คือคนแมลงสาบที่ฆ่าเด็กน้อยตระกูลหลี่เมื่อคราวที่แล้ว ผลิตภัณฑ์จากดันเจี้ยนระดับหายนะ "ราชินีแมลงระบาด"]
[เจ้าสิ่งนี้ทางกายภาพมันฆ่าไม่ตาย ต้องกลืนทั้งเป็น แต่ถ้ากลืนลงไปมันจะเริ่มจากกระเพาะอาหาร กัดกินคนจากภายในออกมาจนเหลือแต่เปลือก ส่วนคนก็ได้แต่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงภายในร่างกายไปเรื่อยๆ จนกว่าจะตาย]
ในดันเจี้ยน ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าพูดด้วยเสียงไร้เดียงสาอย่างช้าๆ:
"นี่เป็นของขวัญที่แม่ฉันให้ฉันมา... ต้องชิมให้ละเอียดนะ..."