"ฉันน่ะเหรอ?"
ฉีเสียมองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าที่ทำจากหนังคนตรงหน้า
[กฎข้อ 5: ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าเป็นมิตรมาก เธอจะมอบ 'ของขวัญ' บางอย่างให้เพื่อนร่วมทางหลังจากที่ทำตามข้อเรียกร้องของเธอสำเร็จ]
และของที่ปีศาจส่งให้ก็ต้องติดอาถรรพ์ด้วยแน่นอน!
นั่นก็แปลว่ารายได้พิเศษงั้นสิ?
คิดไม่ถึงว่าจะมีเซอร์ไพรส์แถมมาให้ด้วย!
ฉีเสียหยิบตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา ใบหน้าเผยความตื่นเต้นดีใจ ออกจะเขิน ๆ นิดหน่อย:
"ให้ตายเถอะ ฉันถูกเลือกแล้วเหรอเนี่ย? ขอโทษนะ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย... ฮ่าฮ่าฮ่า..."
[ไอ้หมอนี่จะพูดสุนทรพจน์รับรางวัลเหรอ???]
[แม่งโคตรจะตื่นเต้นกับอะไรนักหนาวะ!]
[โคตรน่าขยะแขยง... พวกโลลิคอนยืนเรียงแถวให้ปืนกลยิงซะให้หมดเลย]
[โลลิคอนโดนยิงทำไม?]
พวกแกถูกเบี่ยงประเด็นแล้วไง?! ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าไม่ใช่โลลิคอน แต่เป็นปีศาจที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วนต่างหาก! ไอ้หมอนี่กำลังจะตายแล้วโว้ย!
[สมน้ำหน้า สนับสนุน]
[สมน้ำหน้า สนับสนุน]
...
...
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ามองปฏิกิริยาของฉีเสียด้วยความตะลึง มือกำแน่นช้า ๆ ความโกรธและความตกตะลึงปะปนกัน
ไอ้หมอนี่สมองมีปัญหาป่าวเนี่ย?
มุมปากฉีกกว้างยาวจนถึงใบหู ฟันแหลมเรียงซ้อนกันหลายชั้นในปากขยับยืดหดเสียดสีกัน เกิดเสียงแกรกกราก
"มาเล่นด้วยกันเถอะ"
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าค่อย ๆ ก้าวเดินมาทางด้านหลังของฉีเสีย หัวที่ยิ้มประหลาด ๆ ยื่นออกมาจากเหนือไหล่ของเขา
ดวงตาดำขอดเท่าปลายเข็มจ้องฉีเสียไม่วางตา
"ขอนิ้วของนาย~มาหน่อยสิ~"
เสียงใสซื่อไร้เดียงสา ราวกับเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งกำลังขอของเล่นจากเพื่อนเล่นจริง ๆ
[กฎข้อ 4: ผู้ที่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาจะต้องทำตามข้อเรียกร้องหนึ่งข้อของตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า]
ข้อเรียกร้องนี้เป็นสิทธิ์ของตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าที่จะกำหนด และผู้หยิบผ้าเช็ดหน้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
ก็เพราะคนที่ปฏิเสธ กลายเป็นเทียนไขกับแผ่นหนังคนบนโต๊ะไปแล้วทั้งนั้น
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ายิ้มเย็นชา หัวค่อย ๆ ใกล้เข้ามาหาฉีเสีย ฟันซ้อน ๆ ในปากหมุนเหมือนเครื่องบดเนื้อ
"สิบวินาที... ไม่สิ ห้าวินาที ถ้าเขาไม่ขยับ... ฉันก็จะ..."
กึ๊ก——
"นี่ไง เอาไป"
ฉีเสียหักนิ้วโป้งข้างซ้ายของตัวเองออก ฉับไวราวกับหักข้อต่อตุ๊กตาประกอบ
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าตะลึงอึ้งอยู่กับที่ มุมตากระตุกเล็กน้อย
ไอ้หมอนี่เป็นอะไรของมันเนี่ย?
รู้ไว้ด้วยว่ากฎมีผลต่อมันเหมือนกัน
ยกตัวอย่างเช่น ครั้งแรกไม่สามารถเรียกร้องสิ่งที่ทำให้ตายได้ทั้งทางตรงและทางอ้อม ส่วนครั้งที่สองจะเลือกคนที่เคยถูกเลือกในครั้งแรกไม่ได้
นี่ถือเป็นกลไกซ่อนเร้นของเกม
ไม่งั้นเข้าไปแล้วต้องตายแน่ ๆ แล้วจะเล่นบ้าอะไร?
ดังนั้น มันจึงเลือกได้แค่ข้อเรียกร้องที่ไม่ถึงตาย แต่ท้าทายขีดจำกัดของคนที่สุด
ผู้เข้าร่วมที่ผ่านมา ไม่สามารถฝ่าจิตใจตัวเองภายในห้าวินาทีได้ ไม่ก็ทนความเจ็บปวดนี้ไม่ไหว
ส่วนมันก็จะได้เพลิดเพลินกับการที่จิตใจของอีกฝ่ายพังทลายช้า ๆ ไปพร้อมกับการทรมานฆ่า
แต่คนนี้...
"ไม่พอเหรอ? อยากให้หักเพิ่มอีกสักสองสามนิ้วไหมล่ะ?"
กึ๊ก ๆ ๆ ๆ——
ฉีเสียจ้องตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าด้วยสายตาจริงใจ
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าสั่นไปทั้งร่าง รู้สึกเหมือนนิ้วทั้งห้ามีอาการเจ็บหลอน
บทมันไม่ใช่อย่างนี้สิวะ!?
ห้องถ่ายทอดสดอาถรรพณ์ก็ระเบิดในทันที
[???]
[เขา... พี่ครับ??? มีคนขอเพิ่มเองด้วยเหรอ!?]
[ผมดูแล้วยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ไอ้หมอนี่สีหน้าเฉยชาหักห้านิ้วทิ้งหมดเลยเหรอ? ผมปอกข้าวโพดยังไม่ท็อปขนาดนี้เลย!]
[ไม่ใช่... ไอ้หมอนี่มีสิวนิ้วอีกสิบนิ้วโผล่มาตอนไหนเนี่ย?!]
ในดันเจี้ยนอาถรรพ์ ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ามองมือซ้ายของฉีเสียอย่างงงงวย
นิ้วทั้งห้าที่ดูเป็นระเบียบ เรียวสวย ขาวผ่อง ครบสมบูรณ์ไม่มีบาดแผล
"นาย... นิ้วของนาย... ทำไม..."
"ทักษะเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่น่าอวด ถือว่าใช้ได้ อยู่บนถนนสายนี้ ยิ่งมีวิชายิ่งปลอดภัยน่ะ"
ฉีเสียโบกมือ ไม่คิดอะไร
ในฐานะผู้ติดตามเทพมาร ร่างกายของเขาถูกองค์ชายคนนั้นดัดแปลงด้วยพลังชั่วร้ายมาแล้วตั้งแต่แรก
ทักษะจำพวกเนื้อหนัง ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ติดตามเทพมารต้องมีติดตัวอยู่แล้วเหรอ?
องค์ชายเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "พร" ถือเป็นรางวัลสำหรับการบูชาพลังชั่วร้าย
จริง ๆ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นด้วย
ตอนที่ไม่ได้เข้าวงการดันเจี้ยนอาถรรพ์ ก็ต้องไปตามบ้านผีสิง หลุมฝังศพหมู่ เพื่อหาพลังชั่วร้ายมาใช้
แต่ของที่ปนเปื้อนพลังชั่วร้ายส่วนใหญ่จะกลายพันธุ์ เกิดเป็นผี ซอมบี้ พวกนี้ขึ้นมา
ไหน ๆ ก็เป็นงานประจำแล้ว ยังไงก็ต้องมีอุปกรณ์ติดตัวกันบ้างสิ?
ไม่ใช่จะให้ไปสู้กับผีกับ zombie โดยใช้แค่ยันต์กับคาถาที่เรียนจากนักพรตตามตลาดนี่หรอก?
หยอกหรือไง ยุคไหนแล้ว ต้องเอาวิทยาศาสตร์เข้าไว้ โอเคไหม?
"ถ้าอยากได้ ฉันยังหักเพิ่มให้อีกได้นะ..."
ฉีเสียจ้องตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย
ส่วนตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ากระตุกมุมปาก อยากจะพูดมาก: พี่ครับ นายนี่มันแปลก ๆ จริง ๆ นะรู้ตัวไหม?
ใครกันแน่ที่เป็นปีศาจ???
"ไม่ต้องแล้ว ขอบคุณนะ..."
รอยยิ้มบนใบหน้าตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าแทบจะประคองไว้ไม่อยู่
รับนิ้วมา อ้าปากกว้างราวกับกระทะ โยนเข้าปาก กลืนลงท้อง
"ไอ้หมอนี่...แปลกมาก...แต่ไม่เป็นไร ฉันยังมีวิธี..."
ระหว่างขบคิด ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าก็ล้วงแขนข้างหนึ่งเข้าไปในปากกว้างของตัวเอง คลำหาอยู่สองสามทีแล้วจึงดึงออกมา
เห็นเพียงปลายนิ้วของมัน คาบชิ้นเนื้อเน่าสีน้ำตาลที่มีเศษกระดูกหักคมกริบและคราบเลือดติดอยู่ เห็นแม้กระทั่งหนอนตัวขาวอ้วนสองสามตัวกำลังดิ้นไปมาในเนื้ออย่างชัดเจน
"ขอบใจสำหรับของขวัญนะ อร่อยมาก ฉันก็...เลี้ยงนายกลับบ้าง..."
[พี่ครับ! น่าขยะแขยงมาก! นี่มันอาหารที่สกปรกที่สุดเท่าที่เคยมีมาในดันเจี้ยนนี้เลย...]
[ให้ตายสิ... คราวก่อนมันเอาออกมาเป็นแมลงสาบทอดกับแมลงเหม็น คราวนี้ดันเอาของน่าขยะแขยงขนาดนี้ออกมาอีก]
[สำหรับคนที่กลัวแมลงอย่างฉัน ฉันว่าอย่างแรกน่ากินยากกว่า...]
[แมลงสาบน้ำกับแมลงเหม็นนี่เขาว่ากันว่าเป็นยาบำรุงไตแข็งแรงนะ]
[บำรุงไตก็ไม่มีประโยชน์... อ้อ เพื่อนฉันฝากถามหน่อย ที่ไหนทำแมลงสาบน้ำกับแมลงเหม็นอร่อย?]
[อย่ามาเล่นมุกสิ พวกนายไม่เห็นเหรอว่าไอ้ชิ้นเนื้อนี่มันอันตรายแค่ไหน?]
[อะไร?]
[กฎข้อ 6: ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าอัธยาศัยดีมาก ดังนั้นจำเป็นต้อง "รับ" ของขวัญของเธอให้ "หมด" มิฉะนั้นเธอจะรู้สึกหดหู่ หมายความว่า ของสิ่งนี้ต้องกินให้หมด รวมถึงเศษกระดูกด้วย]
[พูดเล่นหรือเปล่า? เศษกระดูกนี่ยาวขนาดนี้แล้วยังคมอีก กลืนลงไปคงยังไม่ทันถึงท้อง ก็บาดคอหอยกับหลอดอาหารขาดก่อนแน่ ๆ]
[จบแล้ว ๆ... คราวนี้ซวยแน่ ๆ เลือดตกยางออกแน่...]
ในดันเจี้ยนอาถรรพ์
"เร็ว...กินสิ..."
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ายื่นชิ้นเนื้อเน่าเลือดสดที่มีหนอนดิ้นไปมาให้ฉีเสีย มุมปากฉีกกว้างอีกครั้ง รอยยิ้มดุร้าย
แค่ฉีเสียปฏิเสธ หรือกลืนไม่ลง มันก็จะกัดหัวของเขาทิ้ง
แต่มันไม่รู้ว่า ร่างกายของฉีเสียถูกดัดแปลงด้วยพลังชั่วร้ายจากพรของเทพมารมาแล้ว สิ่งที่มีพลังอาถรรพ์เมื่อกลืนเข้าไปก็แค่เสริมพลังให้เขาเท่านั้น
ฉีเสียจ้องชิ้นเนื้อเน่าที่มีควันดำคลุ้งอยู่สองสามที เงยหน้าขึ้น มองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าด้วยความจริงใจกระทั่งซาบซึ้ง:
"ขอบใจนะ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วล่ะ!"
พูดจบ เขาก็หยิบชิ้นเนื้อเน่า โยนเข้าปากอย่างไม่ลังเล แล้วกลืนลงคอโดยไม่เคี้ยว
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า: ...
"อื้ม!!!"
ทันใดนั้น ลูกกระเดือกของฉีเสียขยับลงหนึ่งครั้ง สีหน้าเปลี่ยนไป
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ฟันแหลมหลายซี่ในปากเสียดสีหมุนวน อยากลองดี
[แย่แล้ว! เขาติด! เศษกระดูกขวางคอหอยเขาไว้!]
[เอ๊ะ ไอ้โง่! อย่างน้อยก็ควรหา angle ให้ดีสิ! คว้ามาแล้วกลืนโชว์พาว สุดท้ายก็ทำร้ายตัวเอง...]
"ติดคอหน่อย ๆ น่ะ"
ฉีเสียพูดอย่างใจเย็น
พร้อมกับยกมือข้างหนึ่งประคองหัวตัวเอง เอียงไปด้านหลังเหมือนเปิดโทรศัพท์ฝาพับ แง้มช่องจากลำคอขึ้นมาเป็นรอยแยก มืออีกข้างล้วงเข้าไปในคอ จัดการเขี่ยสองสามที ปรับชิ้นเนื้อให้เข้าที่แล้วกลืนลงไป
[...]
[...]
[...]
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า: ...