ฉีเสียใช้สองนิ้วจับปีกของคนแมลงสาบ ยกมันขึ้นมาส่องดูใกล้ ๆ
อวัยวะแปดขาที่เหมือนมือมนุษย์จิ๋วขยับเสียดสีกัน หัวที่เหมือนมนุษย์ แต่กลับมีปากแหลมคมคู่หนึ่ง ดูทะมัดทะแมงผิดธรรมชาติ
ต่อให้ตามพระเจ้าแห่งความมืดของเขามาเป็นเวลาหนึ่งถึงสองปี ฉีเสียก็ยังรู้สึกว่าสิ่งนี้ดูประหลาดเกินมนุษย์ไปหน่อย
แต่สายตาของเขากลับค่อย ๆ สว่างขึ้นเรื่อย ๆ
เพราะในสายตาของเขา ภายใต้รูปร่างอันน่าสยดสยองนี้ มันคือพลังแห่งความแปลกประหลาดระดับสูงกว่า
บริสุทธิ์มาก! เข้มข้น! เหนียวหนืด! เกือบจะรวมตัวเป็นรูปธรรม!
“พลังแปลกประหลาดระดับนี้... ข้าไม่เคยเห็นจากภายนอกเลย...”
ร่างกายของฉีเสียถึงกับสั่นเทาเล็กน้อย
ต้องรู้ว่า ร่างกายของเขาถูกเจ้านายของเขาใช้พลังปีศาจสุดประหลาดดัดแปลงมานานแล้ว ต่อให้เป็นของบำรุงคุณภาพสูงสุดในโลกมนุษย์ ก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง
ถ้าจะพูดให้ตรง ก็มีแค่ก้อนเนื้อเมื่อกี้นี้แหละ ที่มีคุณสมบัติพอจะทำให้ร่างกายของเขาดีขึ้นได้บ้าง
แต่ตอนนี้เขากลับสัมผัสได้ชัดเจนว่า ร่างกายของเขากำลังกระหายพลังแปลกประหลาดอันบริสุทธิ์ยิ่งนี้
[โลลิคอนนั่นตัวสั่น...]
[ปกติแหละ ใครเห็นเจ้านั่นก็ต้องรู้สึกไม่สบายกายทั้งนั้น]
[นั่นไม่ใช่ประเด็น ปัญหาคือเจ้าสิ่งนี้ฆ่าไม่ตาย เว้นเสียแต่ว่าจะมีพลังแปลกประหลาดระดับสูงกว่ามาทับถม]
[แต่ใครก็รู้ว่าเจ้าคนแมลงสาบตัวนี้มาจากดันเจี้ยนระดับหายนะอย่างราชินีแมลงระบาด ต่อให้เป็นพลังที่ถูกเจือจางเหลือเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ ดันเจี้ยนมือใหม่แบบนี้ก็ไม่มีผู้เล่นระดับสูงกว่ามันได้]
[ตอนนี้เจ้าหมอนี่คงจะรู้ตัวแล้ว เลยกลัวขึ้นมา]
[แม่งเอ๊ย... เขาอาสารับเคราะห์แทนผู้หญิงคนนั้นเองถึงได้มาถึงจุดนี้ ข้าไม่อยากเห็นผู้ชายแมน ๆ แบบนี้ตายไปจริง ๆ]
[โลลิคอนแมน ๆ ลาไปด้วยดี]
[โลลิคอนแมน ๆ ลาไปด้วยดี]
......
......
ในดันเจี้ยน ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
มันแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นภาพฉีเสียร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แล้วถูกกัดกินจากภายในออกมาทีละนิดจนเหลือแต่เปลือกกลวง มีคนแมลงสาบนับไม่ถ้วนไต่ออกมาจากข้างใน......
กร็อบ——!
เสียงกรุบกรอบดังขึ้น
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าชะงัก
ใบหน้าของฉีเสียดูน่ากลัวขึ้นเพราะความตื่นเต้นเกินพอดี เขากัดหัวของคนแมลงสาบเข้าไปคำใหญ่!
“อ๊าก——!”
หัวของคนแมลงสาบที่เหมือนมนุษย์กลับเบิกปาก ร้องออกมาเป็นเสียงกรีดร้องของมนุษย์
เสียงกรีดร้องนั้นทำให้ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าตัวสั่นทั้งตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เป็นไปไม่ได้... สัตว์เลี้ยงที่แม่ให้ข้าไม่เคยร้องออกมาแบบนี้ มนุษย์คนนี้ไม่ควรจะทำร้าย...”
กร็อบ——!
เสียงกรีดร้องของคนแมลงสาบหยุดชะงักทันที
ฉีเสียกัดอีกคำอย่างแรง จนหัวของคนแมลงสาบหลุดออกมาทั้งหัว
ห้องถ่ายทอดสดเงียบสงัด
กร็อบ... กร็อบ...
ฉีเสียเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย และฟังจากเสียงดูเหมือนว่าจะกรุบกรอบดีไม่น้อย
ครู่หนึ่ง ฉีเสียขยับลูกกระเดือก แลบลิ้นเลียมุมปาก มองดูร่างของคนแมลงสาบที่ไร้หัวในมือ
คนในห้องถ่ายทอดสดเห็นได้ชัดเจนว่า อวัยวะแปดขาที่เหมือนมือมนุษย์ยังบิดเกร็งอยู่
แต่ฉีเสียก็อ้าปากอีกครั้ง
ปั่ก——!
[แหวะ——!]
[แม่งเอ๊ย! น้ำแตก! น้ำแตกแม่งเอ๊ยยยย!]
[ข้าจะฟ้อง! นี่คือรายการกินสดที่แย่ที่สุดที่ข้าเคยดู! แหวะ——!]
[บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ข้าเพิ่งชงใส่ไข่ต้มสองฟอง ไส้กรอกหนึ่งอัน แถมน้ำชาเย็นขวดใหญ่ ตอนนี้เททิ้งหมดแล้ว ไม่อยากกินอะไรอีกเลย]
ตอนนี้ฉีเสียกินคนแมลงสาบที่เหลือจนเกือบหมดแล้ว
ที่บอกว่า “เกือบ” เพราะเขายังเหลือขาของคนแมลงสาบไว้สองขา ตั้งใจจะเอาไปให้เจ้านายพระเจ้าแห่งความมืดของเขาชิม
ว่าแล้วพระเจ้าแห่งความมืดองค์นั้นก็ซวยจริง ๆ ผู้ถูกเลือกที่บังเอิญเลือกมาเป็นมนุษย์ธรรมดา
ที่มันเซ่นสังเวยให้ทุกวันเป็นอะไรบ้าง?
ซากไพร่ชิงชั่วคราว ผีแค้นที่เล่นหุ้นแล้วกระโดดตึก กับของเซ่นโบราณที่ขุดจากหลุมศพเก่า ๆ......
ของเซ่นพวกนั้นเขายังถามเจ้าของหลุมศพที่อยู่ในนั้นแล้วว่าพกไปได้ไหม แต่ไม่มีใครตอบ
เขาถือว่าที่ไม่ตอบก็คือยอมตกลงโดยปริยาย
วันนี้ในที่สุดก็ได้กินของดี ๆ แล้ว ยังไงก็ต้องแบ่งให้พระเจ้าแห่งความมืดสองขา
เผื่อพระเจ้าแห่งความมืดกินอิ่มแล้วจะแจกโบนัสให้ลูกน้องด้วย!
“ช่างน่าหลงใหลจริง ๆ......”
ฉีเสียยกขาคนแมลงสาบสองข้างขึ้นดมใต้จมูก ทำหน้าลืมตาอารมณ์ดี:
“ของดี ๆ~ หายาก ๆ~~”
จากนั้นก็ทำหน้าอาลัยอาวรณ์ ล้วงกล่องใส่อาหารที่ไหนไม่รู้ออกมา เก็บของใส่แล้วปิดกล่อง
“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ ข้าไม่เคยได้รับของขวัญที่เยี่ยมขนาดนี้มาก่อน”
เสร็จแล้ว ฉีเสียยิ้มพร้อมทั้งพยักหน้าให้ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า แล้วล้วงทิชชู่แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เช็ดคราบแดงที่มุมปากอย่างสง่างาม
นั่นคือน้ำของคนแมลงสาบ แต่เป็นสีแดงสดเหมือนเลือด
“เปลือกนอกกรุบกรอบ เข้ากับข้างในฉ่ำ ๆ ฟินสุด ๆ เลย!”
[แหวะ——!]
[เขา! เขายังบรรยายอีก......แหวะ——!]
[ให้เจ้าบ้านี่กินฟินไปเลย......แหวะ......]
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าตัวสั่นเทา ในวินาทีนี้ สายตาที่มองฉีเสียไม่มีความโกรธหรือดูถูกหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
เหลือเพียงความหวาดกลัวราวกับเหวลึก
แม่ของมัน อยู่ในกลุ่มที่สูงที่สุดในหมู่สิ่งแปลกประหลาด
ส่วนคนแมลงสาบที่มาจากแม่ของมัน ถึงแม้พลังจะถูกเจือจางอย่างรุนแรง แต่ระดับของมันยังคงอยู่ ต้านทานได้แต่ไม่สามารถลบล้างได้
ต่อให้ฉีเสียใช้วิธีไหนมาฆ่าคนแมลงสาบ มันก็คงไม่กลัวถึงขนาดนี้
แต่เจ้านี่กินมัน?!
เขากินคนแมลงสาบ ดูดซับพลังแปลกประหลาดของแม่มันไปจนหมด?!
นั่นหมายความว่า ผู้ที่ดัดแปลงเจ้านี่ ระดับไม่ด้อยไปกว่าแม่ของมัน และยังมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับฉีเสียมาก
ตอนนี้ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าในหัวมีเพียงความคิดเดียว:
เจ้าสิ่งแบบนี้มันถูกเลือกให้เข้ามาในดันเจี้ยนมือใหม่ได้ยังไงกัน!?
ข้าถูกใครบางคนวางแผนหรือเปล่าเนี่ย???
“เอาล่ะ ของขวัญข้าก็รับครบแล้ว เริ่มรอบต่อไปเลยไหม?”
ฉีเสียยิ้มตาเป็นหวานมองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า
เขากำลังรอคอยให้ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าหยิบของที่ดีกว่านี้ออกมา!
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าได้ยินแล้วตัวสั่นเทาไปทั้งตัว มองรอยยิ้มของฉีเสียแล้วถึงกับมีความคิดอยากจะหันหลังหนี
แต่ติดที่กฎ มันต้องกัดฟัน หมุนตัวอีกครั้ง ร้องเพลงกล่อมเด็กที่คุ้นเคยเพลงนั้น
“ทิ้ง......อ่า ทิ้ง......อ่า ทิ้งผ้าเช็ดหน้า......”
“วางเบา ๆ......ต่อหน้าเด็กน้อย......”
ร้องจบ
ผ้าเช็ดหน้าหนังคนถูกโยนลงไปตรงหน้าชายแว่น
ครั้งนี้ชายแว่นแค่เหลือบมองผ้าเช็ดหน้า ก็หันไปมองฉีเสียแล้วกลืนน้ำลาย:
“......เชิญท่าน?”
“โอ้ย คุณช่างเป็นคนดีจริง ๆ งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ~”
ฉีเสียยิ้มอย่างสง่างามพร้อมพยักหน้า จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าหนังคนขึ้นมา
แล้วก็ทำท่าทางที่ทำให้ทุกคนตะลึง
เขายัดผ้าเช็ดหน้าหนังคนใส่กระเป๋าไปเลย ดูเหมือนไม่มีความตั้งใจจะคืนให้ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า
เกมดำเนินต่อไป แต่ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ากลับรู้สึกหมดแรง
ทุกวิธีที่มันมี ล้วนดูเหมือนตลกต่อหน้าฉีเสีย แต่ก็ยังต้องทำตามกฎ ออกคำขออย่างแผ่วเบา:
“เอาดวงตาของเจ้า......มา......”
“นี่......”
มันยังพูดไม่ทันจบ ลูกตาน่าสยดสยองคู่หนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้ามันแล้ว
ส่วนฉีเสียที่ตัวสมบูรณ์ไร้รอยตำหนิ ยิ้มด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวังมองมัน ใต้เบ้าตามีรอยเลือดสองเส้น
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า: ......
เงียบไปครู่หนึ่ง มันกัดฟันหยิบของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เก็บไว้——บิสกิตนิ้วสองสามท่อน
นิ้วเหล่านั้นยังมีชีวิต ขดตัวไปมาเหมือนหนอน
ของขวัญยังคงน่าสยดสยอง
แต่ฉีเสียกลับแสดงสีหน้าที่ผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด:
“มีแค่นี้......?”
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า: ......
“เจ้าหนอนเมื่อกี้ ไม่มีแล้วเหรอ? เอาตัวนั้นก็ได้นะ!”
ฉีเสียไม่ยอมแพ้ ถามออกมา
“หมดแล้ว!”
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้ากำหมัดแน่น กัดฟันพูดออกมาสองคำ
เจ้าปีศาจนี่มันผิดหวังอะไรนักหนากันนะ?!
ฉีเสียมองนิ้วด้วยสีหน้าผิดหวัง ส่ายหัว:
“ช่างเถอะ ขาแมลงวันก็เป็นเนื้อ...”
พูดจบ เขาโยนนิ้วเข้าปาก เคี้ยวสองสามทีกลืนลงคอ ตบมือ ปุ๊บปั๊บ แล้วจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมองตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้า:
“เอาล่ะ เริ่มกินมื้อใหญ่ได้เลย”
ตุ๊กตาผ้าเช็ดหน้าตอนนั้นจู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว มองฉีเสียด้วยความหวาดกลัว กอดอกป้องกันตัว ถอยหลังไปหลายก้าว:
“เจ้า......เจ้าจะทำอะไร?!”