ยังไม่ทันที่หลิงจื๋อจะปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เจียงหลีก็เอ่ยขึ้นข้างกายเสียก่อน
“รุ่นพี่หลิง? บังเอิญจังเลยนะคะ”
หลิงจื๋อฝืนยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ
“อืม บังเอิญจริง ๆ นักศึกษาเจียงมาที่นี่ทำไมเหรอ?”
“มีธุระนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบคลุมเครือ “รุ่นพี่หลิงจะไปชั้นไหนคะ?”
ตัวเลขในลิฟต์ยังคงเพิ่มขึ้น ปุ่มชั้น 28 สว่างจ้าจนแสบตา
ชั้น 28 หันไปทางตะวันออกเฉียงใต้ มองลงไปเห็นตรอกเก่าที่อยู่ห่างออกไป 2 กิโลเมตรได้พอดี ตรอกที่เขาต้องผ่านทุกวันและไม่มีกล้องวงจรปิด
แนวยิงชัดเจน ระยะทางก็เหมาะเจาะ
หลิงจื๋อตอบอย่างไม่แสดงพิรุธ “ผมเหรอ? แค่แวะมาดูเฉย ๆ”
“ติ๊ง!”
ลิฟต์มาถึงชั้น 28 ประตูค่อย ๆ เปิดออก
เจียงหลีก้าวออกไปก่อน หันกลับมามองหลิงจื๋อที่ยังยืนอยู่ในตู้ลิฟต์ แล้วเลิกคิ้วถาม
“รุ่นพี่หลิง ไม่ลงเหรอคะ?”
ชั่วขณะนั้น หลิงจื๋อรู้สึกชัดเจนว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่เวทีที่เตรียมไว้รอเขามานานแล้ว
หลิงจื๋อสบตาเธอ ขณะที่ประตูลิฟต์ส่งเสียงครางเบา ๆ ก่อนจะปิดลง
เขาก้าวออกจากตู้ลิฟต์
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว เดินดูหน่อยก็ได้”
แสงไฟในทางเดินค่อนข้างสลัว
เจียงหลีเดินนำหน้า เป้สีดำไหวเบา ๆ ไปตามจังหวะก้าว หลิงจื๋อตามอยู่ห่างจากเธอสามก้าว สายตาจับอยู่ที่เป้ใบนั้นตลอด
พอออกจากลิฟต์ เธอไม่ได้มุ่งหน้าไปทางดาดฟ้า กลับเลี้ยวไปอีกฝั่งของทางเดิน
หลิงจื๋อตามไปติด ๆ จนเธอผลักประตูกระจกบานหนึ่ง เขาถึงได้เห็นภาพด้านใน ที่นี่ไม่ใช่ชั้นโล่งว่างอย่างที่คาดไว้ แต่เป็นสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยผาจำลองสำหรับปีนเขา บนผาจำลองยังมีคนกำลังปีนอยู่หลายคน
พนักงานหญิงตรงเคาน์เตอร์เห็นเจียงหลีก็ยิ้มทักทันที