ในเวลาเดียวกัน ณ สำนักงานหน่วยสืบสวนคดีอาญาของเมือง แสงไฟสว่างไสวราวกลางวัน
หน้าจอหลายเครื่องปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีเขียวขึ้นพร้อมกันว่า “รับคำสั่งแล้ว”
เจ้าหน้าที่ที่ยืนล้อมโต๊ะต่างแตกตื่นขึ้นมาทันที
เสี่ยวหวังกำเมาส์แน่น มือสั่นเล็กน้อย
“เอ.นี่อวดดีเกินไปแล้ว! รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นหัวหน้าหลิง ยังกล้ารับงานอีกหรือ? ช่างไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลยจริง ๆ!”
“กำเริบเสิบสานที่สุด!” เหลาจางตบโต๊ะ “มีเวลา 72 ชั่วโมง หล่อนยังกล้าลงมือกับหัวหน้าหลิงอีกหรือ!?”
เสี่ยวหลี่ไม่ได้ร่วมด่าด้วย กลับขมวดคิ้วเดินเข้าไปหาหลิงจื๋อ
“หัวหน้าหลิง อันตรายเกินไปนะครับ หรือว่าเราจะเปลี่ยนแผนกัน? อย่าปล่อยให้หล่อนมีโอกาสทำร้ายคุณจริง ๆ เลย”
พอได้ยินเช่นนั้น บรรยากาศในสำนักงานก็เงียบลงทันที
ก่อนหน้านี้ทุกคนไม่ค่อยยอมรับหลิงจื๋อที่เพิ่งถูกย้ายมาประจำเท่าไรนัก ยังหนุ่มอยู่แท้ ๆ เหตุใดถึงได้เป็นหัวหน้าหน่วยทันที แถมยังเป็นผู้นำการสืบสวนคดีฆาตกรรมต่อเนื่องอีก?
แต่เพียงครึ่งเดือน เขาก็เริ่มจากกระสุนดัดแปลงพิเศษที่พบในที่เกิดเหตุ แล้วสืบต่อจากลักษณะร่วมของผู้ตายที่ “เริ่มต้นจากวงการอาชญากรรม ทอดทิ้งภรรยากับลูก”
ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็สืบไปถึงเว็บมืด ทั้งยังเจาะจงเป้าหมายไปที่เจียงหลีได้สำเร็จ ถึงขั้นใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อในแผนล่อซื้อข้อมูลบนเว็บมืด
ความสามารถประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้า ไม่มีใครไม่ยอมรับเขาอีกแล้ว
หลิงจื๋อตบไหล่เสี่ยวหลี่เบา ๆ น้ำเสียงมั่นคงจนทำให้คนฟังอุ่นใจ
“หลี่เยี่ยน คดีเว็บมืดครั้งนี้ต้องฝากนายแล้ว”
เสี่ยวหลี่เกาหัว “หัวหน้าหลิง อย่าล้อผมเลยครับ ถ้าตอนนั้นคุณไม่เปลี่ยนสายมาทำงานสืบสวน ผมจะมีโอกาสอะไรล่ะครับ?”
“ฉันดึงนายมาจากฝ่ายสืบสวนเครือข่ายโดยเฉพาะ อย่าดูถูกตัวเอง”
สายตาของหลิงจื๋อกลับไปจับจ้องตัวเลขนับถอยหลังที่กำลังเปลี่ยนบนหน้าจอ