มองดูเงาหลังของหล่านเยว่ เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกคล้ายมีบางอย่างไม่ถูกต้อง
น่าเสียดายที่ในหนังสือต้นฉบับบันทึกเกี่ยวกับหล่านเยว่ไว้ไม่มากนัก รู้เพียงว่าหลังจากเขาฆ่าเจ้าของร่างเดิมแล้ว ก็เกิดถูกใจลั่วซินขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่พบ จากนั้นก็ทุ่มเททุกสิ่งเพื่อนาง
ส่วนเรื่องอื่น ๆ มีการบรรยายไว้น้อยยิ่งกว่าน้อย
หรืออีกนัยหนึ่ง ความรู้สึกที่หล่านเยว่มอบให้ก็ราวกับเป็นเพียงตัวละครที่ผู้แต่งสร้างขึ้นมาเพื่อปูทางให้ตัวเอกเท่านั้น
เก็บของเรียบร้อยแล้ว เดินไปถึงประตูเมือง ก็เห็นเยว่เฟิงและลั่วซินอยู่ที่นั่นแต่ไกล ลั่วซินกับสามีสัตว์ทั้งสามของนางอยู่บนหลังอินทรียักษ์ตัวหนึ่ง ดูเหมือนกำลังก้มหน้าก้มตาพูดอะไรบางอย่างกับเยว่เฟิง
หันกลับมาเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนมาถึง ลั่วซินผายปากยิ้มบาง ๆ แล้วตบอินทรียักษ์ใต้ตัว อินทรียักษ์รีบกระพือปีกพานางจากไปทันที
"เนี่ยนเนี่ยน นี่คืออินทรียักษ์ที่ชายทะเลส่งมารับเจ้า!" เยว่เฟิงชี้ไปทางอินทรียักษ์ตัวหนึ่งข้าง ๆ แล้วพูดกับเจียงเนี่ยนเนี่ยน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนขมวดคิ้ว นางพอจะรู้ธรรมเนียมของแผ่นดินสัตว์อยู่บ้าง ตามหลักแล้ว ร่างสัตว์ของเพศผู้จะบรรทุกได้เพียงนายหญิงของตนเท่านั้น ถึงนางจะเป็นจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่ควรให้เพศผู้แบกหลังตนตามอำเภอใจกระมัง!
"เรื่องเร่งด่วนก็ต้องผ่อนผันตามเหตุผล" เยว่เฟิงมองออกถึงความลังเลของเจียงเนี่ยนเนี่ยน "ปีกของอวิ๋นเจวี๋ยบาดเจ็บบินไม่ได้ ส่วนคนอื่น ๆ ความเร็วก็คงเทียบเท่ากับสัตว์บินไม่ไหว แต่หากไม่รีบออกเดินโดยเร็ว เมื่อหิมะและความหนาวมาเยือน เจ้าจะทนไม่ไหว"