เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปที่ลั่วซินด้วยความประหลาดใจ ทั้งที่ตอนแรกที่ลั่วซินดูท่าทางไม่สนใจอะไรเลย ทำไมจู่ ๆ ถึงตัดสินใจไปชายทะเลได้?
หรือว่า......
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนึกขึ้นได้ ในหนังสือต้นฉบับ ลั่วซินเคยไปชายทะเลมาแล้ว เช่นนั้น เธอบังเอิญช่วยราชาอินทรีหลิงเซวียนไว้ ทำให้หลิงเซวียนหลงรักเธอผู้ใจดีและอ่อนโยนตั้งแต่แรกเห็น และภักดีต่อเธออย่างไม่เปลี่ยนแปลง
ในหนังสือ หลิงเซวียนยอมสละตำแหน่งราชาอินทรีเพื่อเธอ เต็มใจติดตามเธอไปทุกที่ ในฐานะผู้ติดตามที่ไร้ชื่อเสียงไร้ตำแหน่ง เพียงเพราะลั่วซินบอกว่า เธอจะมีมั่วเป่ยเป็นสามีสัตว์เพียงคนเดียวเท่านั้น
ในที่สุด เขาก็ดูเหมือนจะถูกสัตว์กลายพันธุ์ฆ่าตาย เพื่อช่วยลั่วซินให้ได้แก่นสัตว์ประหลาดสีม่วงเม็ดนั้นมา และตายอย่างโหดร้ายไม่น้อย
ดังนั้น——
เจียงเนี่ยนเนี่ยนสรุปได้ว่า ครั้งนี้ลั่วซินคงจะมุ่งหน้าไปหาหลิงเซวียนเป็นแน่
"นายหญิง?"
ไป๋เฉินเรียกเสียงเบา ดึงความคิดของเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับมา
"หืม?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนได้สติ เห็นเยว่เฟิงกำลังจ้องมองตนอยู่ จึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตอบคำถามของเขา
"พ่อเจ้าคะ ข้ายังไม่ได้คิดไว้เลย......"
พอเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่ยอมตอบ เยว่เฟิงก็เดินเข้าไปดึงนางไปอีกด้านหนึ่ง
"เป็นอะไรหรือพ่อ"
"เนี่ยนเนี่ยน ข้ายังหวังว่าเจ้าจะไปชายทะเลพร้อมกับลั่วซินจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์!" เยว่เฟิงพูดอย่างจริงจัง "ข้ารู้ว่าเจ้าอาจจะอาลัยอาวรณ์เมืองหมื่นสัตว์ แต่ตอนนี้เจ้าท้องไข่งูของมั่วฉือ หากมั่วฉืออยู่ในเมืองหมื่นสัตว์ เมื่อถึงฤดูหนาว เขาจะต้องเข้าสู่ห้วงจำศีลอย่างแน่นอน......"