สายตาหยุดอยู่ที่เถาวัลย์เส้นเล็กๆ ข้างทาง เจียงเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้าไปดึงดูๆ ก็พบว่ามันค่อนข้างเหนียวแน่น จึงให้ไป๋เฉินดึงเถาวัลย์ออกมา แล้วร้อยผักกาดขาวเป็นสร้อยคอเหมือนสร้อยไข่มุก
‘ให้ข้าถือเอง!’
อิ๋นชวนแปลงร่างเป็นสัตว์ ให้ไป๋เฉินเอา ‘สร้อยผักกาดขาว’ แขวนคอให้
ว่าไปก็เหมาะกับเขาเสียจริง!
‘นายหญิง ทางข้างหน้าย่ำไปลำบาก ข้าจะแบกท่านเองดีหรือไม่?’
อิ๋นชวนเป็นคนที่รู้จักหาจังหวะ ยึดทุกโอกาสที่จะได้ตื้อเจียงเนี่ยนเนี่ยน
พอถูกเขาพูดจา เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ที่จริงนางเดินมานานพอควรแล้ว บนแผ่นดินสัตว์ถึงจะมีรองเท้าหญ้า แต่เดินนานๆ เท้าก็ยังเจ็บอยู่ดี
‘งั้นก็ได้!’
หมาป่าหิมะรีบหมอบลง แล้วยื่นขาหน้าออกมา เพื่อให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนเหยียบปีนขึ้นหลังได้สะดวก
แล้วพวกเขาก็เดินต่อไปในป่าอีกนาน จนเจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่าวันนี้คงไม่เจออะไรอีกแล้ว สายตาก็ไปสะดุดกับผลไม้สีแดงสดไม่ไกลออกไป
‘นั่นคือผลแดง นายหญิงจะกินไหม?’ ไป๋เฉินมองตามสายตาเจียงเนี่ยนเนี่ยนแล้วถาม
ผลแดง?
หรือว่าจะเป็นแอปเปิล?
จู่ๆ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ตื่นเต้นขึ้นมา อยู่บนแผ่นดินสัตว์มานานขนาดนี้ นางยังไม่เคยกินผลไม้เลย!
‘ดี!’
พวกเขาเดินมาถึงใต้ต้นไม้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนถูกไป๋เฉินประคองลงจากหลังหมาป่าหิมะ แล้วเขาก็ปีนขึ้นต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว
แต่ไม่นาน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีก