"นายหญิง..."
หลันเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับยิ้มบางๆ แล้วจูงมือเขาเดินเข้าบ้านหินไป
จนกระทั่งถึงห้องของเจียงเนี่ยนเนี่ยน นางจึงปล่อยมือ
"นายหญิง..."
หลันกลืนน้ำลายอย่างประหม่าจนคอค่อยๆ ขยับ เขาไม่อาจบอกได้ว่าสายตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังสื่อถึงสิ่งใด แต่แน่นอนว่าไม่ใช่การชวนเขาเล่นสวาทกลางวันแสกๆ อย่างแน่นอน
"หลัน ข้ามีของจะให้เจ้า"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนโบกมือ ถุงหนังสัตว์ที่บรรจุแก่นสัตว์ปรากฏขึ้นตรงหน้า หลันทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเป็นเช่นนี้
เมื่อคืนเขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงสายตาของนายหญิง และเขาก็ย่อมต้องการฝึกฝนตนเองให้แข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่จะได้เป็นสามีสัตว์ที่คู่ควรกับฐานะจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ของนาง
แต่ทว่า เขาเป็นชนเผ่าเงือก บนแผ่นดินใหญ่ความสามารถของเขาถูกจำกัดอย่างมาก
"เจ้าอยากแข็งแกร่งขึ้นมิใช่หรือ?"
เมื่อเห็นว่าหลันดูไม่ค่อยดีใจนัก เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงเอ่ยถาม
"ย่อมอยาก..." หลันรีบพยักหน้า สายตาในแผ่นดินสัตว์ คงไม่มีเพศผู้คนใดไม่อยากให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น "แต่..."
"ไม่มีคำว่าแต่!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนขัดขึ้น "ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร แก่นสัตว์เหล่านี้ได้มาจากการเอาชีวิตเข้าแลก ข้าไม่ควรแอบให้เจ้าโดยไม่บอกพวกเขา ใช่หรือไม่?"
หลันพยักหน้า
"แต่เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาไม่เต็มใจ?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามยิ้มๆ
หลันเงยหน้าขึ้นทันใด หรือนายหญิงจะบอกพวกเขาไปแล้วตั้งแต่ก่อนหน้านี้? แต่ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เขาจำได้ชัดเจน... ไม่สิ เช้าตอนที่ไป๋เฉินแยกตัวเขาออกไปชั่วครู่ คงเป็นตอนนั้นเอง