"นายหญิง ท่านเป็นอะไรหรือ?"
ไป๋เฉินเดินเข้ามา ก็เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่บนเตียงหิน จ้องถุงแก่นสัตว์นั่นเหม่อลอย
"เพราะหลันหรือ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไป๋เฉินด้วยความประหลาดใจ แต่ก็รู้สึกว่าไป๋เฉินสังเกตได้ก็เป็นเรื่องปกติ ในบรรดาสามีสัตว์ของนางมากมายนอกจากอิ๋นชวนที่ไม่มีสมองแล้ว คนอื่นๆ คงจะดูออกกันหมด
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า
"จริงๆ แล้วนายหญิงพูดกับเขาโดยตรงก็ได้" ไป๋เฉินจับมือของเจียงเนี่ยนเนี่ยนขึ้นมา "เจตนาของนายหญิงก็เพื่อให้เขาดีขึ้น ไม่ได้รังเกียจเขา หากเขามีใจจริงต่อท่าน ก็จะไม่เข้าใจผิด"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกกระจ่างขึ้นมาทันที
ใช่แล้ว ตนเองไม่ได้รังเกียจเขา แค่ต้องการให้เขาแข็งแกร่งขึ้นด้วย ไปอยู่ในครอบครัวคนสัตว์อื่น ๆ สามีสัตว์คงดีใจกันแทบไม่ไหว จะมาโกรธได้อย่างไร!
"ขอบใจเจ้า อาเฉิน!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนซบศีรษะลงบนไหล่ของไป๋เฉิน
ในบรรดาสามีสัตว์ของนางมากมาย ไป๋เฉินเป็นคนสุขุมที่สุด และเป็นคนที่เข้าใจจิตใจของนางมากที่สุด แม้หมัวฉือจะดีไม่น้อย แต่ไป๋เฉินในฐานะสามีเอก เป็นคนที่กังวลมากที่สุดในหมู่สามีสัตว์ สิ่งเหล่านี้ล้วนอยู่ในสายตาของนาง
ไป๋เฉินยิ้ม ใช้คางถูไถบนศีรษะของเจียงเนี่ยนเนี่ยน "ต่อไปหากนายหญิงมีอะไรกังวล ก็บอกข้าได้ หากข้าแก้ไม่ได้ ก็ยังมีพวกเราอีก อย่าเก็บไว้ในใจแล้วทุกข์ใจคนเดียวเลย"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเงยหน้าขึ้น พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "รู้แล้ว~"