บรรยากาศเงียบงันอย่างน่าอึดอัดในทันที
ไป๋เฉินและมั่วฉือยังพอจะทนได้ เพราะมีลูกสัตว์ด้วยกันแล้ว ส่วนกังหย่าและอาฉือที่เข้ามาทีหลังก็ย่อมรู้ดีว่าคงยังไม่ถึงคราวของพวกเขา
ที่น่าอึดอัดที่สุดกลับเป็นอวิ๋นเจวี๋ยและอิ๋นชวน
เมื่อได้ยินว่านายหญิงยังไม่อยากมีลูกสัตว์ อวิ๋นเจวี๋ยสีหน้ายังคงปกติดี แต่อิ๋นชวนผู้ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เขาไม่ได้ยินประโยคแรกของเจียงเนี่ยนเนี่ยนเลย มีแต่ความคิดวนเวียนอยู่ว่า นายหญิงไม่ยอมให้เขามีลูกด้วยแล้ว!
ทำไมล่ะ?
หรือว่านายหญิงจะคิดเหมือนกับพวกเขาที่ว่าตัวเองยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ?
เพิ่งจะออกจากวังราชันสัตว์ อิ๋นชวนก็อดรนทนไม่ไหว วิ่งไปขวางหน้าเจียงเนี่ยนเนี่ยนไว้
“นายหญิง ข้ามีเรื่องจะถามท่าน!” อิ๋นชวนสีหน้าไม่สู้ดีนัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่สุภาพ
“อิ๋นชวน เจ้าทำอะไร?”
ไป๋เฉินเอ่ยเสียงเย็น
เขาเข้าใจความคิดของนายหญิง และเข้าใจความรู้สึกของอิ๋นชวนได้ด้วย แต่ตอนนี้ยังอยู่ข้างนอก อิ๋นชวนมาขวางนายหญิงแบบนี้ ถ้าให้คนนอกเห็น จะคิดอย่างไรกัน?
“ข้าบอกแล้วว่าอยากถามนายหญิง!” อิ๋นชวนร้อนใจเกินกว่าจะรอให้ถึงบ้าน
“อิ๋นชวน มีอะไรค่อยกลับไปพูดกัน” มั่วฉือเอ่ยเสียงเย็น
แต่อิ๋นชวนกลับไม่สะเทือนใจกับคำพูดของมั่วฉือแม้แต่น้อย เขาเพียงเหลือบมองมั่วฉือ “เจ้าไม่ต้องรีบร้อนอะไรหรอก ลูกสัตว์ครอกแรกของนายหญิงก็เป็นของเจ้าอยู่แล้ว”
บรรยากาศหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง