ภายในถ้ำหิน
ไป๋เฉินและคนอื่นๆ กระจายตัวกันอยู่ในถ้ำหิน ภายนอกดูเหมือนแต่ละคนกำลังทำอะไรของตัวเอง แต่แท้จริงแล้วต่างก็มีความคิดซ่อนอยู่ในใจ
ทุกคนรู้ดีว่าจางเหนียนเหนียนเรียกจวี่เฟิงไปทำไม ทุกคนต่างพากันตื่นเต้น ไม่รู้ว่าจางเหนียนเหนียนจะตัดสินใจอย่างไร
“พวกเจ้าว่า...”
อิ๋นชวนเอ่ยขึ้นทันที การเคลื่อนไหวของทุกคนหยุดลง
“นายหญิงจะยอมไหม?”
ไป๋เฉินส่ายหัว “ไม่รู้สิ แต่นายหญิงใจอ่อนเสมอ...”
ความหมายก็คือ หากจวี่เฟิงแสดงท่าทีชัดเจน บางทีจางเหนียนเหนียนอาจจะตอบตกลงก็ได้
“ข้าว่าไม่!”
มั่วฉือโผล่หัวออกมาจากในถ้ำ
“ทำไมล่ะ?” ดวงตาของอิ๋นชวนราวกับเห็นความหวัง
“อย่างที่เจ้าพูด หลักการแรกของนายหญิงในการเลือกสามีสัตว์ประหลาดคือต้องหน้าตาดี!”
ความหมายโดยนัยก็คือ รูปลักษณ์ของจวี่เฟิงไม่ได้อยู่ในเกณฑ์ที่นางจะเลือก
“อีกอย่าง หากนายหญิงเตรียมจะตกลง นางก็คงไม่แยกออกไปกับจวี่เฟิงเพียงลำพัง”
อิ๋นชวนคิดอย่างถี่ถ้วน ก็ดูเหมือนจะเป็นเหตุผลจริงๆ นายหญิงต้องเกรงใจจวี่เฟิง จึงได้ออกไปเพียงลำพังเพื่อจะปฏิเสธเขา
พอคิดได้เช่นนั้น อารมณ์ของอิ๋นชวนก็ดีขึ้น
ทันใดนั้น
จวี่เฟิงก็โซซัดโซเซปรากฏตัวที่ปากถ้ำ
“เกิดอะไรขึ้น?”
อิ๋นชวนมองท่าทางยับเยินของจวี่เฟิง คิดว่าเขาคงถูกนายหญิงปฏิเสธแล้วกระทบกระเทือนจิตใจมากเกินไป จึงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง
“แย่แล้ว จางเหนียนเหนียนจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ถูกสัตว์ประหลาดจรจัดจับตัวไป!”