“นายหญิง!”
เหล่าสามีสัตว์กำลังปรึกษาหารือกันอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงจากปากถ้ำ เมื่อหันไปมอง กลับเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนและสัตว์จรจัดนามว่าอาฉือเข้ามา
“สาม”
“สอง”
ได้ยินอาฉือนับถอยหลัง เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้ว่าเขากำลังเร่งเร้าตน จึงร้องบอกขึ้น “ไม่ต้องมาหาข้า...”
“หนึ่ง”
แล้วเหล่าสามีสัตว์ก็เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนหายวับไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง
เหล่าสามีสัตว์ถึงกับงงงัน
อิ๋นชวนตะลึงไปครู่ใหญ่ กว่าจะเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนัก “เมื่อครู่ นายหญิงให้เราไปตามหานางหรือไม่ หรือว่าให้เราอยู่เฉยๆ? ใช่หรือไม่?”
“หรือว่านายหญิงจะให้โอกาสสัตว์จรจัดนั่นจริงๆ?”
“เราจะปล่อยไว้เช่นนี้จริงๆ หรือ?”
“มิใช่บอกว่าอีกสามวันจะต้องออกจากชายทะเลไปมิใช่หรือ? บัดนี้จะทำเช่นไรดี?”
“พวกเจ้าพูดกันบ้างสิ... อุ๊ย...”
มั่วฉือสะบัดหางงูกลับมาอย่างแผ่วเบา ไม่อาจห้ามใจได้จริงๆ เจ้าอิ๋นชวนนี่ช่างพูดจาไม่รู้จักจบ ทำให้เขาไม่มีอารมณ์จะกกไข่อีกต่อไป
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปโดยรอบ พบว่าตนกลับมาอยู่ในป่าอีกครั้ง จึงหันไปถลึงตาใส่อาฉืออย่างโมโห
นางตั้งใจจะบอกมั่วฉือว่าตนจะกลับมาก่อนที่ลูกสัตว์จะฟักเป็นแน่ ให้เขาไม่ต้องเป็นกังวล แต่ใครจะรู้ อาฉือกลับไม่รอให้นางพูดจบ ก็พานางกลับมาที่เดิมเสียแล้ว
“อย่างไร? โกรธหรือ?” อาฉือเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนหน้านิ่วคิ้วขมวด จึงยื่นมือไปสะกิดแก้มนาง
แม่นายน้อยผู้นี้ช่างมีชีวิตชีวาน่ารักยิ่งนัก
“ฮึ~” เจียงเนี่ยนเนี่ยนผลักอาฉือออกไป แล้วเดินไปนั่งบนก้อนหินข้างๆ “อาฉือ ข้าให้เวลาสามพระอาทิตย์ หากในระยะนี้เจ้าไม่สามารถทำให้ข้ายอมรับได้ เจ้าต้องส่งข้ากลับไปให้ได้”