"มิใช่อย่างนั้นหรือ?" อิ๋นชวนเห็นท่าทางของอวิ๋นเจวี๋ยที่ดูมีพิรุธก็คิดว่าตนพูดถูก "เจ้าอยากบอกล้างสัญญากับนายหญิงมิใช่หรือ?"
"อย่างไรเสียไม่ช้าก็เร็วต้องบอกล้างสัญญา คิดว่าเจ้าก็คงไม่จริงใจต่อนายหญิงหรอก เช่นนั้นข้าช่วยเจ้าเฝ้ายามก็ดีอะไรนัก..."
"อิ๋นชวน!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนขมวดคิ้วมองอิ๋นชวน นางไม่คิดเลยว่าอิ๋นชวนจะพูดเช่นนี้ออกมา
เช่นนี้อวิ๋นเจวี๋ยจะเอ่ยเรื่องบอกล้างสัญญากับนางอีกครั้งหรือไม่?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองอวิ๋นเจวี๋ยอย่างระมัดระวัง ไม่ผิดคาด สีหน้าของอวิ๋นเจวี๋ยไม่สู้ดีนัก
"ต่อให้อวิ๋นเจวี๋ยจะบอกล้างสัญญากับข้าหลังจากครบร้อยวัน นั่นก็เป็นเรื่องของอีกร้อยวันข้างหน้า" พูดจบนางก็มองไปทางอิ๋นชวน "ดังนั้น อิ๋นชวน ครั้งนี้เจ้าทำเกินไปแล้ว"
อิ๋นชวนไม่คิดว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะเข้าข้างคนที่คิดจะจากนางไป
"ข้าพูดผิดหรือ?" อิ๋นชวนเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ "เดิมทีเป็นเขาที่จะจากไป หามิใช่นายหญิงใช้สัญญาร้อยวันรั้งเขาไว้ ตอนนี้เขาคงไม่รู้อยู่แห่งหนใด!"
"ข้าว่านายหญิงควรจะยอม..."
"อิ๋นชวน!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยขัดขึ้นอย่างเข้มงวด ทำเอาอิ๋นชวนที่กำลังพูดอยู่ต้องหยุดชะงัก นางกังวลว่าหากปล่อยให้อิ๋นชวนพูดจาไม่ระมัดระวังต่อไป วันนี้อวิ๋นเจวี๋ยคงต้องจากไปจริง ๆ
"นายหญิง..."
อิ๋นชวนถูกเสียงตวาดของเจียงเนี่ยนเนี่ยนทำเอาตะลึง
"ไม่ว่าจะอย่างไร อวิ๋นเจวี๋ยยังอยู่ในบ้านของเรา เขาก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา" เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดพลางสังเกตปฏิกิริยาของอวิ๋นเจวี๋ย เห็นว่าเมื่อได้ยินว่านางกล่าวว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว เขาดูเหมือนจะโล่งใจ นางก็พอจะรู้คำตอบในใจแล้ว