ยามเที่ยง หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกง่วงเล็กน้อย แต่นางยังคงกังวลถึงเรื่องแหล่งน้ำ พลิกตัวไปมาบนเตียงหินกี่ครั้งก็ไม่อาจหลับลงได้ ในที่สุดจึงตัดสินใจลุกขึ้น
“หล่านเยว่ เจ้าพาข้าเดินเล่นสักหน่อยได้หรือไม่?” เจียงเนี่ยนเนี่ยนลูบท้อง “เมื่อครู่ดูเหมือนจะกินมากเกินไป อย่างไรก็นอนไม่หลับ อยากออกไปเดินย่อยอาหาร”
นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าน้ำในแม่น้ำนอกเมือง ดูเหมือนจะไหลมาจากภูเขาด้านหลังเมืองหมื่นสัตว์ กล่าวคือบนภูเขาด้านหลังน่าจะมีแหล่งน้ำ
หากสามารถนำน้ำพุจากภูเขามายังในเมืองได้ บางทีอาจแก้ปัญหาการใช้น้ำของคนสัตว์ในเมืองได้จริงๆ
หล่านเยว่ดูมีความลังเล
“วางใจเถิด พวกเราอยู่แค่ในเมือง ไม่ได้ออกไปนอกเมือง” เจียงเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้าไปดึงกระโปรงหนังสัตว์ของหล่านเยว่ “ได้โปรดเถิด อยู่บ้านมันน่าเบื่อเกินไป ข้าอยากออกไปเดินเล่นจริงๆ”
“ก็ได้!”
หล่านเยว่จำใจยอม
ก่อนจากไป ไป๋เฉินกำชับให้เขาดูแลเจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นอย่างดี การดูแลความรู้สึกของนาง ก็น่าจะเป็นการดูแลอย่างหนึ่งเช่นกัน!
หล่านเยว่เดินตามเจียงเนี่ยนเนี่ยนมาจนถึงเชิงเขา
เดิมทีคิดว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนเพียงจะเดินเล่นเล่นๆ แต่ดูท่าทางของนางแล้ว ดูเหมือนกำลังมองหาสิ่งใดอยู่ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “เจ้าหาอะไรอยู่หรือ?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่าหล่านเยว่มีพลังธาตุน้ำ บางทีอาจช่วยนางได้
“หล่านเยว่ พวกเจ้าเผ่าน้ำ มีความสามารถในการหาน้ำอยู่หรือไม่?”