จนกระทั่งบินออกมาไกลพอสมควร เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"ลูกสัตว์ทั้งสามเล่า?"
ดูเหมือนตั้งแต่ลุกขึ้นมาจนกระทั่งออกจากประตูมา นางก็ไม่ได้เห็นลูกสัตว์ทั้งสามเลยแม้แต่น้อย
นึกไปถึงก่อนหน้านี้ที่นางได้ช่วยพวกมันสร้างรังไว้ข้างเตียงหินของนาง พวกมันจะยังอยู่ในรังหรือไม่?
อวิ๋นเจวี๋ยตกใจเล็กน้อย พอได้ยินคำถามของเจียงเนี่ยนเนี่ยนชัดเจนแล้ว ก็อดหัวเราะไม่ได้ "นายหญิงโปรดวางใจ ลูกสัตว์ทั้งสามอยู่กับมั่วฉือพ่ะย่ะค่ะ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"อวิ๋นเจวี๋ย เจ้าบินต่ำลงอีกหน่อย ข้ามองไม่เห็นพวกมันเลย"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยายามหรี่ตามองลงไปด้านล่าง แต่นอกจากภูเขาและแม่น้ำแล้ว ก็ไม่เห็นสิ่งใดเลย
อวิ๋นเจวี๋ยเชื่อฟังและลดระดับความสูงลง จนกระทั่งเจียงเนี่ยนเนี่ยนสามารถมองเห็นงูเหลือมดำขนาดมหึมาสองตัวเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ข้างๆ งูเหลือมดำทั้งสองยังมีจิ้งจอกเก้าหางและหมาป่าหิมะอีกด้วย
เพราะหลันไม่ถนัดในการเดินทางบนบก ดังนั้นเขาจึงอยู่ในร่างคนสัตว์และขี่อยู่บนตัวงูเหลือมดำตัวหนึ่ง
"นายหญิง ทรงแยกออกหรือไม่ว่าตัวไหนคือมั่วฉือ ตัวไหนคืออาฉือ?"
อวิ๋นเจวี๋ยนึกขึ้นได้ว่านายหญิงเคยแยกแยะร่างสัตว์ของเพศผู้ไม่ออกมาก่อน จึงลองถามดู
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพิจารณางูเหลือมดำทั้งสองตัวอย่างละเอียดแล้ว ก็รู้สึกยากจะตัดสินใจ จนกระทั่งนางเห็นลูกสัตว์ทั้งสามขดอยู่บนหัวของงูเหลือมดำตัวหนึ่ง ถึงแม้จะมองไม่ชัดนัก แต่จุดดำสามจุดนั้นนางเห็นได้จริงๆ จึงรีบชี้และพูดว่า "นั่นคือมั่วฉือ ด้านนี้คืออาฉือ ใช่หรือไม่?"