เจียงเนี่ยนเนี่ยนมิได้โกรธมั่วฉือจริงจัง เพียงแต่คิดไม่ตก ลูกรักใคร่แม่ นับเป็นเรื่องธรรมดาเสียยิ่งกว่าธรรมดา เหตุใดมั่วฉือจึงมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนั้น?
"ที่แท้..." ไป๋เฉินดึงมือเจียงเนี่ยนเนี่ยนให้นั่งลง แล้วกล่าวแก่ลูกรัก "ไปเล่นกับอาอิ๋นชวนเถิด"
ลูกรู้ว่าไป๋เฉินมีเรื่องจะพูดกับแม่ จึงพากันว่ายไปยังริมแม่น้ำอย่างว่านอนสอนง่าย
"ที่แท้อะไรหรือ?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
"นายหญิง การสืบทอดของเผ่างูเสวียนหวังแตกต่างจากชนเผ่าคนสัตว์ส่วนใหญ่ของเรา ปฏิกิริยาของมั่วฉือเช่นนี้ นับเป็นเรื่องปกติ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยังมิเข้าใจ การสืบทอดเช่นใดกัน ที่จะทำให้ลูกรักไม่ควรเข้าใกล้แม่?
"ด้วยเหตุที่เผ่างูเสวียนหวังเป็นคนสัตว์เลือดเย็น จึงไม่ค่อยถูกสตรีสัตว์เลือก และด้วยเหตุนั้น ชนเผ่าของพวกเขาจึงเคยเกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวขึ้น"
ไป๋เฉินถอนหายใจเบา ๆ "มีสตรีสัตว์ผู้หนึ่ง ชอบลูกราวกับนายหญิง แต่ไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียมของเผ่างูเสวียนหวัง ที่ต้องทิ้งลูกรกในป่า กลับเลี้ยงไว้ข้างกายตลอดมา"
"ด้วยเหตุนี้ ลูกจึงถูกเลี้ยงไว้จนโตเป็นสาว ทว่าวันที่โตเป็นสาวนั้นเอง ลูกก็ฆ่าบิดาสัตว์ของตน แล้วข่มขืนแม่..."
ทุกตัวอักษรนางฟังเข้าใจ ทว่าเมื่อรวมกันแล้ว กลับดูเหมือนนางมิได้เข้าใจ?
ที่ว่าเมื่อลูกโตเป็นสาวแล้วฆ่าบิดาสัตว์ของตนเอง หมายความว่าอย่างไร?