เมื่อโผล่พ้นน้ำ หลันก็กลับร่างเป็นเงือกโดยสมบูรณ์ หูทั้งสองข้างกลายเป็นครีบกึ่งโปร่งใส ผมสีฟ้าคลื่นยาวสยายอยู่ในน้ำราวกับสาหร่ายทะเล
สิ่งที่ชวนให้จ้องมองไม่วางตาที่สุดคือดวงตาสีครามเข้มของเขา ราวกับซ่อนดวงดาวทั้งฟ้าไว้ในนั้น
นี่มิใช่เงือก หากแต่เป็นปีศาจแห่งท้องทะเลที่น่าหลงใหล!
"นายหญิง ข้าจะเริ่มขับร้องแล้วนะ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้าด้วยความคาดหวัง "ได้สิ!"
หลันมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากค่อย ๆ เผยออก เสียงเพลงค่อย ๆ ไหลเอื่อยออกมา
เสียงเพลงนั้นบางคราวดั่งสายน้ำบนเขา ตกลงกระทบหินดังกังวาน บางคราวดั่งนกไนติงเกลร้องเบา ๆ ไพเราะพลิ้วไหว เสียงสูงราวเมฆผ่าฟ้า เสียงต่ำราวน้ำนิ่งในบ่อลึก
ร้องจบหนึ่งเพลง
หลันจ้องมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนในน้ำ เห็นว่าสีหน้าของนางเคลิบเคลิ้มจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก
ไม่มีผู้ใดต้านทานเสียงเพลงของเงือกได้!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่เขาได้ใช้ความสามารถที่ดีที่สุดของตัวเองออกมาแล้ว
หลันเหลือบมองอีกฝั่งหนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยท้าทาย เขารู้ว่าเมื่อครู่คือหล่านเยว่ ต้องการใช้เสียงเพลงทำให้นายหญิงเปลี่ยนใจ
แต่เมื่อเลือกที่จะจากไปแล้ว ใครให้เขาอยากกลับมาก็กลับมาได้เล่า?
"นายหญิง เสียงเพลงของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
หลันเอ่ยถาม
เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงได้สติ นางจ้องมองหลันที่ยังอยู่ในน้ำด้วยความตกตะลึง ถึงแม้จะฟังไม่ออกว่าหลันร้องคำว่าอะไร แต่น่าแปลก กลับมีภาพที่งดงามมากมายปรากฏขึ้นตรงหน้า
ไม่นึกว่าเสียงเพลงของเงือก จะดั่งตำนานเล่าขาน ไพเราะราวเสียงจากสรวงสวรรค์