เจียงเนี่ยนเนี่ยนสัมผัสได้ว่าสายตาทุกคนจ้องมองมือของนางที่กำลังลูบหัวอิ๋นชวนอย่างร้อนแรง ทันใดนั้นนางก็เข้าใจบางอย่าง ยิ้มและกางแขนออกไปทางพวกเขา
พวกเขามองตากันและกัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เดินมาหาเจียงเนี่ยนเนี่ยนและย่อตัวลง
พวกเพศผู้ตัวสูงใหญ่ เมื่อล้อมรอบเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็แออัดไปหมด แต่พวกเขาก็ยังคงย่อตัวอย่างว่าง่าย ให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนลูบหัวพวกเขาทีละคน
แม้แต่มั่วฉือก็ย่อตัวลงท่ามกลางพวกเขาอย่างเงียบ ๆ รอให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนลูบหัว
เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง ท้องของเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ส่งเสียงร้องออกมาพอดี
เหล่าสามีสัตว์สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นชุด ๆ ก่อนจะพุ่งออกจากถ้ำด้วยความเร็วสูงสุดโดยไม่รอให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนทันตั้งตัว
ใครที่เก็บฟืนก็เก็บฟืน ใครที่ล่าสัตว์ก็ล่าสัตว์ ใครที่จัดการเนื้อสัตว์ก็จัดการเนื้อสัตว์ แบ่งงานกันอย่างชัดเจนจนเจียงเนี่ยนเนี่ยนมองตะลึง
ไม่นานนัก โต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยของอร่อย
เมื่อมองดูอาหารเต็มโต๊ะตรงหน้า เจียงเนี่ยนเนี่ยนนึกถึงเหล้าองุ่นที่เก็บไว้ในมิติก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่าหมักเสร็จหรือยัง
"นายหญิง เชิญทานได้เลยเจ้าค่ะ!" ไป๋เฉินพูดพลางคีบเนื้อปิ้งชิ้นหนึ่งใส่ชามตรงหน้าเจียงเนี่ยนเนี่ยน
แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับส่ายหัว "ไม่ต้องรีบ"
"อวิ๋นเจวี๋ย เจ้าหยิบถ้วยไม้ไผ่มาสักสองสามใบสิ!"
อวิ๋นเจวี๋ยพยักหน้า เสียงดังเปาะหนึ่ง ถ้วยที่ทำจากไม้ไผ่ก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะหินหลายใบ