รุ่งเช้า
อาฉือลืมตาขึ้นมา ก็พบกับใบหน้าของเซวียนลวี่ที่ขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า ทำให้ตกใจ รีบลุกขึ้นถอยหลังไปหลายก้าว
เกิดอะไรขึ้น?
เขาไม่ได้กำลังกินข้าวอยู่กับนายหญิงหรือ?
ทำไมความรู้สึกหลังจากนั้นถึงหายไปหมด?
"ตื่นแล้ว!"
อาฉือหันกลับไป เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่ที่นั่น ยิ้มมองตนอยู่ ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่ารอยยิ้มของนายหญิงแปลกๆ
"เก้าดาวคนสัตว์ประหลาดแท้ๆ ดื่มไวน์องุ่นไปแค่คำเดียว ก็ล้มลงไม่รู้เรื่อง ฮ่าๆๆ... ฮ่า..."
อิ๋นชวนที่ถูกเจียงเนี่ยนเนี่ยนและอาฉือจ้องมองพร้อมกัน ตกใจรีบเงียบปาก
เขายังรู้สึกได้ถึงไอฆ่าของอาฉืออีกด้วย!
"อาฉือของเราเมาครั้งแรก รู้สึกอย่างไรบ้าง? ปวดหัวหรือไม่?"
เมื่อเห็นอาฉือเป็นแบบนี้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนอดยิ้มถามไม่ได้
อาฉือส่ายหน้า เดินไปหมอบข้างๆ เจียงเนี่ยนเนี่ยน "ข้าไม่เป็นไร! หัวก็ไม่ปวด"
"ข้า... เมาหรือ?" อาฉือได้ยินคำว่าเมาเป็นครั้งแรก ค่อนข้างจะเข้าใจไม่ได้
"อืม!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า "เหล้านี้มีฤทธิ์ทำให้ประสาทชา บางคนทนต่อมันได้น้อย แค่ดื่มคำเดียวก็ไม่รู้เรื่อง บางคนดื่มแล้วก็จะทำสิ่งที่ปกติไม่กล้าหรือไม่ทำ"
อาฉือไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้ เขาลองถามว่า "อย่างนั้น ตอนที่ข้าเมา ข้าไม่ได้พูดหรือทำอะไรใช่ไหม?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มส่ายหน้า "ไม่มี อาฉือเมาแล้วเชื่อฟังมาก แค่หลับเท่านั้น"
อาฉือจึงโล่งใจ
"แต่เซวียนลวี่ไม่เชื่อฟังอย่างนั้น..." เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูด พลางมีสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ