"อาเฉิน~"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนดึงกระโปรงหนังสัตว์ของไป๋เฉิน
ไป๋เฉินหันมา แต่ไม่สบตากับเจียงเนี่ยนเนี่ยน
"อาเฉิน เจ้าไม่โกรธจริงๆ หรือ"
ไป๋เฉินยิ้มขื่น ส่ายหน้า ในฐานะเพศผู้ สตรีอสูรจะมีสามีสัตว์กี่คนก็ห้ามโกรธ มิฉะนั้นเมื่อทำให้นายหญิงรังเกียจ ก็อาจถูกทอดทิ้งได้
"เจ้าสามารถโกรธได้!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนจับมือไป๋เฉิน พูดอย่างจริงจัง
"อะไรนะ?"
ไป๋เฉินคิดว่าตนฟังผิด รีบเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนพอดี
"เจ้าจะโกรธหรือหึงก็สมเหตุสมผล ดังนั้นเจ้าสามารถไม่สบายใจได้!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดอีกครั้ง "และถ้าเจ้าโกรธ แสดงว่าเจ้าหวงใยข้า ไม่ใช่หรือ?"
ไป๋เฉินได้ยินคำอธิบายเช่นนี้เป็นครั้งแรก
ก่อนหน้านี้ ครอบครัวมักสอนเพศผู้ทั้งหลายว่า ห้ามอิจฉาสามีสัตว์คนอื่นของนายหญิง ต้องอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง
แต่บัดนี้ นายหญิงกลับบอกเขาว่า เขาสามารถไม่สบายใจเพราะนายหญิงร่วมสัญญากับผู้อื่น และยังบอกว่านั่นแสดงถึงความห่วงใย
"อาเฉิน บัดนี้เจ้าบอกข้าใหม่ เจ้าไม่สบายใจหรือไม่?"
ไป๋เฉินพยักหน้า
เขารักนายหญิง แม้ไม่คิดจะเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว แต่ก็ยังโลภอยากให้นายหญิงมองมาที่เขามากขึ้นอีกหน่อย
"เช่นนั้นเจ้าจะสบายใจขึ้นบ้างไหม?" พูดจบ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็โน้มตัวไป ประทับจูบอ่อนโยนบนแก้มของเขา
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นทันที
เพียงได้พิสูจน์ว่านายหญิงยังคงห่วงใยเขา ก็เพียงพอแล้ว ต่อให้ภายหลังนางจะมีสามีสัตว์มากมายเพียงใด ก็ไม่เป็นไร