"อาฉือ เจ้าเป็นอะไรไป?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนค่อยๆ เลี่ยงมาทางด้านหน้าเขา ยื่นมือขึ้นหมายจะแตะเกล็ดดำบนใบหน้าของเขา ถึงจะไม่รู้ว่าคนสัตว์งูเกิดอาการเช่นนี้ได้อย่างไร แต่ตอนนี้นางสัมผัสได้ว่า มั่วฉือดูทรมานมาก
"อย่าแตะ!"
มั่วฉือเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนถูกต้องตัวเขา
ในอดีต อาการเช่นนี้ของเขาเคยถูกสตรีอสูรคนหนึ่งเห็น ตอนนั้นนางตกใจแทบตาย ชี้หน้าด่าเขาตรงๆ ว่าขยะแขยง ให้เขากลับไปเสีย ว่าเขาคนสัตว์งูเลือดเย็นเช่นนี้ ไม่ควรออกมาทำให้คนอื่นตกใจ
"เจ้าป่วยหรือไม่?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามด้วยความเป็นห่วง
มั่วฉือส่ายหน้า
"เช่นนั้น บนหน้าเจ้าทำไมถึง..." พูดจบ นางก็ก้มลงมองหางงูครึ่งท่อนล่างของเขา "แล้วทำไมหางงูของเจ้าถึงโผล่ออกมาล่ะ?"
มีเพียงตัวผู้ที่ยังไม่เติบโตเต็มที่เท่านั้นที่ควบคุมสัญลักษณ์สัตว์ของตนไม่ได้ มั่วฉือเป็นตัวผู้ระดับหกดาว ตามหลักแล้วไม่ควรมีอาการเช่นนี้
เว้นเสียแต่ว่า—
"มั่วฉือ เจ้า... อยู่ในฤดูสืบพันธุ์หรือ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดได้ยากยิ่ง
มั่วฉือพยักหน้า แล้วถอยหลังหลายก้าวเพื่อเว้นระยะระหว่างเขากับนาง "เช่นนั้น เจียงเนี่ยนเนี่ยน เจ้ารีบไปเสีย!"
มองดูท่าทางทรมานของมั่วฉือ เจียงเนี่ยนเนี่ยนเม้มริมฝีปาก ใครๆ ก็รู้ว่าเมื่อตัวผู้ถึงคราวเช่นนี้ ร่างกายจะอ่อนแอยิ่งนัก และหากไม่มีสตรีอสูรมาปลอบประโลม พวกเขาจะกระวนกระวายจนทนไม่ไหว
ถึงแม้มั่วฉือจะเป็นตัวผู้ระดับหกดาว ทั่วเมืองหมื่นสัตว์แทบจะหาใครเป็นคู่ต่อสู้เขาไม่ได้ แต่การทิ้งเขาไปในยามวิกฤติเช่นนี้ก็ดูจะใจดำเกินไปหน่อย