ว่ากันว่าตัวผู้ในแผ่นดินสัตว์ยามไล่ต้อนตัวเมียนั้นตรงไปตรงมายิ่งนัก ครานี้เจียงเนี่ยนเนี่ยนได้ประจักษ์กับตาแล้ว
ทว่าเจ้าตรงหน้าแม้ระดับมิได้ต่ำต้อย รูปลักษณ์ก็... แม้จะมิถึงกับน่าเกลียด แต่นำไปเทียบกับพวกที่บ้านแล้วก็ดูกระจอกไปหน่อย
เจียงเนี่ยนเนี่ยนส่ายหน้า พลางหลบไปหลังอวิ๋นเจวี๋ย
"เจ้าไม่ยินดีหรือ?"
เฉิงเฟิงมิคาดคิดว่าตัวเมียน้อยจะปฏิเสธเขา
รู้กันทั่วทั้งตระกูลอินทรี ว่านอกจากอวิ๋นเจวี๋ยแล้ว เขาคือผู้ที่ได้ใจตัวเมียมากที่สุด
"ตัวเมียน้อย..."
เฉิงเฟิงมิคิดละความพยายาม ยื่นมือจะฉุดเจียงเนี่ยนเนี่ยน ทว่ากลับถูกอวิ๋นเจวี๋ยขวางไว้
"อวิ๋นเจวี๋ย เจ้าหมายความว่ากระไร?"
เฉิงเฟิงตวาดด้วยความโกรธ
"นางบอกแล้วว่ามิได้ชอบเจ้า!" อวิ๋นเจวี๋ยเอ่ยเรียบๆ
เฉิงเฟิงหัวเราะเย้ย เอานิ้วจรดบ่าอวิ๋นเจวี๋ย "อวิ๋นเจวี๋ย ตัวเมียน้อยมิชอบข้า กระนั้นก็ชอบเจ้าหรือ?"
อวิ๋นเจวี๋ยกดริมฝีปาก แน่นอนเขารู้ดีว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็มิได้ชอบเขา มิเช่นนางคงมิได้ทำเรื่องโหดร้ายต่อเขามากมายถึงเพียงนั้น แต่อย่างไรเสีย บัดนี้เขายังเป็นสามีสัตว์ของเจียงเนี่ยนเนี่ยน เขามีหน้าที่ต้องปกป้องนางให้ดี
"อวิ๋นเจวี๋ยคือสามีสัตว์ของข้า หากมิชอบเขาแล้วจะให้ชอบผู้ใดเล่า?"
ท่าทางของอวิ๋นเจวี๋ยย่ำแย่นัก ช่วงนี้กว่าจะทรงตัวได้ หากถูกยั่วอีกครั้งเร่งความมืดมนภายในใจจะทำกระไรได้
นางมิอาจเดินตามรอยเจ้าของร่างเดิมได้ ดังนั้นต้องปลอบอวิ๋นเจวี๋ยให้ได้ก่อน