ยามค่ำ เจียงเนี่ยนเนี่ยนที่อิ่มหนำสำราญแล้วล้างหน้าเสร็จก็กลับเข้าห้องเพื่อพักผ่อน
เพิ่งนอนลงบนเตียงหิน ก็มีกายร้อนระอุแนบชิดเข้ามา ทำให้ตกใจสะดุ้งสุดตัวจนกลิ้งตกจากเตียงหินไปเลย
“มั่วฉือ?”
เมื่อเห็นเพศผู้บนเตียงหิน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ถึงกับตะลึง
เจ้านี่เข้ามาในห้องของนางตั้งแต่เมื่อใดกัน?
“นายหญิง...”
เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนมีปฏิกิริยารุนแรงเพียงนี้ มั่วฉือก็ยิ้มมุมปาก “นายหญิงมีปฏิกิริยาใหญ่โตเช่นนี้ทำไม?”
“ไม่ใช่อย่างนั้น...” เจียงเนี่ยนเนี่ยนลุกขึ้น จัดกระโปรงหนังสัตว์เล็กน้อย “มั่วฉือ เจ้าแอบเข้ามาในห้องข้าแต่ยามดึกทำไม? แล้วยัง...ยังแต่งกายเยี่ยงนี้อีก...”
“นายหญิงคิดว่าเล่า?” มั่วฉือเอ่ยพลางจงใจดึงผ้าหนังสัตว์ที่ห่มอยู่ลงเล็กน้อยเผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องแปดท่อนที่ชัดเจนเป็นลอน
เขาสังเกตมาแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนแอบมองร่างกายเขาหลายครั้ง ดังนั้นน่าจะสนใจอยู่
แม้ตัวเองจะชอบบุรุษรูปงามมีเรือนร่างดีจริง และใบหน้าของมั่วฉือก็จัดว่าชั้นเลิศ แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่าตัวเองยังไม่โง่พอที่จะไม่รู้เจตนาของมั่วฉือ แล้วตกหลุมพรางความงามของเขา
“ข้าไม่รู้!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนทำเป็นนิ่งเฉยเอ่ยขึ้น
“จริงหรือ?”
มั่วฉือเอ่ยพลางจะเลิกผ้าหนังสัตว์แล้วลงจากเตียง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้ดีว่าเพศผู้ในโลกสัตว์เปิดเผยเพียงใด ตกใจจนรีบยกมือขึ้นปิดตา
“มั่วฉือ เจ้า เจ้า เจ้า...”