วันรุ่งขึ้น
เมื่อตื่นขึ้นมา เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกว่าตัวเองปวดไปหมดทั้งตัว
ราวกับถูกรื้อแล้วประกอบขึ้นมาใหม่ ไม่อยากขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว
อาฉือเดินเข้ามา เห็นท่าทางของเจียงเนี่ยนเนี่ยนเช่นนี้ ก็อดหัวเราะไม่ได้
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหันหน้าไป เห็นอาฉือกำลังหัวเราะเยาะตน ก็โกรธจนหันหน้าหนี
"เอาล่ะ ฉันผิดไปแล้ว!"
อาฉือเดินเข้ามา ค่อยๆ พยุงเจียงเนี่ยนเนี่ยนขึ้นจากเตียง แล้วใช้มืออีกข้างนวดบั้นเอวของนางอย่างทะนุถนอม
"รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่สนใจ
พักอยู่ครู่ใหญ่ ท้องของเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ร้อง ยังไม่ทันเอ่ยปาก อาฉือก็อุ้มนางขึ้นแล้ว
เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ไม่อยากขยับปาก ปล่อยให้อาฉืออุ้มไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วก็อุ้มมานั่งที่โต๊ะหิน
"ยังมาว่าข้า อีกฝ่ายเองหลังจากได้ลิ้มรสแล้วก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ?"
อิ๋นชวนที่นั่งอยู่ไม่ไกลพึมพำเบาๆ
อาฉือเพียงแค่ชำเลืองมอง อิ๋นชวนก็หดหัวลงทันที แล้วแอบหนีออกไปนอกถ้ำอย่างเงียบๆ
"พวกเขาหายไปไหนกัน?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปรอบๆ อย่างเกียจคร้าน พบว่าสามีสัตว์ทั้งหลายดูเหมือนจะไม่อยู่ในถ้ำ
"ดูเหมือนปุโรหิตจะให้หัวหน้าเผ่าเรียกพวกเขารวมตัวกัน นายหญิงยังไม่ตื่น พวกเขาก็ไปก่อนแล้ว"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า อย่างไรเสียเรื่องทั้งหมดนางก็รู้แล้ว จะไปหรือไม่ไปก็ไม่สำคัญ แต่ว่าพิธีการต้องทำให้ครบ ดังนั้นไป๋เฉินจึงพาพวกเขาไป ก็เหมือนกัน