เมื่อมองดูใบหน้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ไป๋เฉินกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นรัวระรัว แก้มแดงก่ำ ทุกสิ่งล้วนบอกเขาถึงคำตอบ
ใช่แล้ว เขาชอบเจียงเนี่ยนเนี่ยน!
"พูดสิ ใช่หรือไม่ที่ชอบข้า?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนดึงแขนของไป๋เฉินแกว่งไปมา ถามอีกครั้งด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"นายหญิง!" ไป๋เฉินย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเจียงเนี่ยนเนี่ยน เงยหน้ามองนาง "แล้วนายหญิงชอบข้าหรือไม่?"
"ชอบสิ!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนตอบโดยไม่ลังเล
ในวินาทีที่ได้ยินคำตอบ ไป๋เฉินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบสงบลง
เมื่อเห็นไป๋เฉินเหม่อลอยอีกครั้ง เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกจนใจ ยื่นมือไปหยิกเอวเขาเบาๆ "อาเฉิน วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป? เหตุใดจึงเหม่อลอยอยู่เรื่อยเลย?"
"หากเจ้ายังเป็นเช่นนี้อีก ข้าจะโกรธแล้วนะ!"
ไป๋เฉินมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่ป่องแก้มด้วยความโกรธ อดยิ้มออกมาไม่ได้
"เช่นนั้นนายหญิงจะลงโทษข้าอย่างไร?"
เดิมทีเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะบอกว่าไม่ต้องลงโทษ แต่พอคิดได้อีกอย่าง นางยิ้มเจ้าเล่ห์มองไป๋เฉินแล้วถาม "ข้าจะลงโทษอย่างไรก็ได้หรือ?"
ไป๋เฉินพยักหน้าด้วยความเอ็นดู "แน่นอน!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่งสัญญาณให้ไป๋เฉินเอาหูมาใกล้ ไป๋เฉินทำตามคำสั่ง แต่พอได้ยินสิ่งที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูด ร่างกายก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที
"ดีหรือไม่?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามเสียงออดอ้อน
ไป๋เฉินกลืนน้ำลายไม่หยุด ดวงตากระพริบถี่ๆ รู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด
"ไม่ได้หรือ?" เมื่อเห็นไป๋เฉินไม่ตอบ เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "ถ้าอย่างนั้นก็..."